ოთახ-ოთახ აბიჯებს ქალი შიშველტერფება.
იცის გარეთ წვიმაა (ან და. . . უფრო თქეშია)
და რადგანაც ეპიზოდს უბრძოლველად ნებდება,
ღამეს შემოეპარა განთიადის ვერსია.
ღამე ეფემერაა. პიანინოს კლავიშებს,
ეტრფის სველი თითები და გარინდულ ოთახში,
ქალი ისე თრთოლვით და გამალებით აბიჯებს,
ვერასოდეს გაქრება ღამის მახსოვრობაში.
ქალი ლექსებს კითხულობს...
მერე რა, რომ ღამეა.
მერე რა, რომ ფხიზელი ახლა მხოლოდ ორია -
ერთი - ქალი - ღამეში ჩავარდნილი კამეა
და მეორე დაფნის ქვეშ მჯდომი აპოლონია.
ეხეთქება ნერვებს და ლექსის ცისფერ ქარაფებს
ქალის დაუფარავი ცხელი ეიფორია.
ოღონდ ლექსი ჰქონდეს და არ დაეძებს არაფერს.
ახლა მხოლოდ მას ღვიძავს და ნახატზე დორიანს.
ყველაფერზე მეტია მისთვის პოეზია და
ღამეს დროზე წააწერს, როგორც ეპიტაფიას
სადღაც გუდამაყარზე არწივები სხედან და
ქალი ამ მდუმარების ასლია და ხატია.
ოთახ-ოთახ აბიჯებს და დაეძებს არაფერს.
ოღონდ ლექსი ჰქონდეს და...
ოღონდ სცენა ჰქონდეს და...
სიმაღლე უპოვიათ მის თვალებში ქარაფებს
და რადგანაც ცოდვები ცოდვებივით მობეზრდა,
ახლა მოდის ლექსის და ქალურობის ეპოქა.
ეპოქაზე მიმოდის ქალი შიშველტერფება.
დედამიწას თავისი განსაცდელიც ეყოფა,
მაგრამ ქალი შიშველი ემოციით ეხება.