ჰო, ნუღარ მეტყვი, რომ უჩემოდ  აყვავდა ჩვენი იასამანი
და წვიმასთან ერთად  მისი ყვავილებიდანაც წვიმს
ის კაბა,  ფუნჯით ტანზე  რომ  მომიხატე ,
გულდასმით ჩამომირეცხა წვიმამ,
გაზაფხულმა ტანზე შემაყინა
და სიცივე მცრის...
გამოგიგონე, ჩემი  სულის თრობაც გამოვიგონე,
უშენობა და უღმერთობა ერთნაირად  მღლის...
და თუ მე , დაღლილს, შენი ფანჯრის წინ რამდენჯერ  მოსულს
იასამნისფრად მცივა
გამოდი , სველი თვალები კოცნით  ამომიშრე , გამათბე და გაზაფხულიც მოვა...