ბევრი ნიღაბი მოურგია სიცოცხლის განმავლობაში ხან რა ხან რა მიზნით უწევდა.  ხან უჭირდა მათთან ერთად მაგრამ ყოველთვის აღწევდა მიზანს..
ახლა ახლა რას აკეთებს ახლაც თამაშობს მეგობრების ოჯახის წევრებისთვის უპირველესად კი საკუთარი თავისთვის თამაშობს ტკივა ხოო ძალიან ტკივა სული იმიტომ რომ ის ერთადერთი დაკარგა ვინც ის ნიღბის შიგნიდან დაინახა ვინც მას ნიღბის გარეშეც შეიყვარებდა მაგრამ ამას ახლა აცნობიერებს თორემ მაშინ ხომ კარგად მოირგო ნიღაბი და მორიგი მსხვერპლისკენ გაემართა მაშინ ხომ ვერც წარმოიდგენდა რომ ეს მისი ბოლო თამაში იყო და ახლა თვით სიკვდილს ეთამაშებოდა გვეძე ყავდა ჩასაფრებული სატანა და როგრცკი დრო მოიხელთა მაშინვე მიაყენა ის დარტყმა რასაც ყველაზე ნაკლებად ელოდებოდა მაშინ როცა უკვე გაცნობიერებული ქონდა რომ მის დაკარგვას ვერ გადაიტანდა და გადაწყვიტა ეს ნიღაბი შეედუღებინა შეესისხლორცებინა რათა მასთან და ნიღაბთან ერთად ბედნიერი ყოფილიყო მაგრამ მან არ ისურვა ნიღბიანთან ცხოვრება ის ყველაფერს მიხვდა და ნიღაბი ჩამოგლიჯა რა უსუსური და უმწეო იყო ნიღბის გარეშე არარაობა რომელიც ძირს ფორთხავდა ფეხებს უკოცნიდა და ევედრებოდა დაბრუნებას თუმცა ეს უკვე აფსურდი იყო მის თველებში ზიზგიც კი არ ჩანდა
-არ მეზიზგები უბრალოდ შენ ჩემთვის არაფერს ნიშნავ
_. . .
_და არავის იმსახურებ!!!
ტკივილი ტკივილი რომელიც სულს უწვავდა და გადაწყვეტილება რომლის გარდა სხვა გამოსავალი არ არსებობდა ის მისთვის ყველაფერი იყო იყო ჰაერი რომლითაც სუნთქავდა იყო მიზანი რომლისკენაც მიდიოდა და ერთადერთი გზა ნორმალური ცხოვრებისკენ თუმცა ეს იქ წარსულში დარჩა მასთან და ოცნებებთან ერთად ახლა მწარე და მასსავით შენიღბულ ბოროტებას უნდა შებრძოლებოდა მისი სულიერი გადარჩენის  შანსები ნულს უტოლდებოდა ფიზიკურად კი რაღა აზრი ქონდა მის არსებობას იმ ადამიანის გარეშე ვინც ადამიანობა ასწავლა 7 დღე დაიტოვა რათა დანარჩენებს დამშვიდობებოდა და დედამისის გარდაცველების დღეს გადაწყვიტა სიკვდილი
კიდევ ამოარჩია ნიღაბი რომელიც ეს დრო უნდა ეტარებინა ისეთივე მხიარული უნდა ყოფილიყო როგორც ადრე რომ არავის არაფერი შეემჩნია
იმ დღეს ჩვეულებრივ წავიდა სკოლაში მეგობრებთან იყო ჩვეულებრივი დიალოგები
_რას შვები?
-რავი აბა შენა??
-ხვალ რას ვაკეთებთ??
-აუ მე არ მცალია
-ეე რატო??
-რავი რა მერე დაგირეკავთ თუ მოვიცლი
გრძნობდა რომ ნიღაბი ნელნელა ძვრებოდა აღარ შეეძლო ამდენი მხიარულება ბავშვები სიცილი გარეთ გამოვიდა ცოტა ხანს მარტო იქნება მაგრამ ცოტა ხანს მათ გარეშე ისეც დიდხანს მოუწევს ყოფნა
-შენ რაღაც შეიცვალე ზედმეტ სევდას ვხედავ
-არა გეჩვენება ჩვეულებრივად ვარ
-არ ხარ
-როგორ არა.გრძნობდა რომ  ნიღაბი უკვე ხელით ეჭირა და ძალით გაიღიმა
ბიჭი ჩაეუტა
-მე რატო მატყუებ ჰა?მე ხომ არასდროს არ მითქვამს შენთვის ტყუილი
(ეს ადამიანი მისი საუკეთესო მეგობარი იყო ფეხებზე ეკიდა იმათი აზრი ვინც თვლიდა რო ბიჭის და გოგოს მეგობრობა არ არსებობს.საუკეთესო მხოლოდ მის შემდეგ ის ხომ მისით ცხოვრობდა)
_არვიცი კახ მეშინია მაგრამ არაფერი მალე გამივლის
_მომიყევი ყველაფერი
-ჰეი სად გაქრით რამე თუ არ ხება მოდით რა(კლასის კარები გვანცამ გააღო)
თითქოს ამ ერთ წამში რაგაც ძალა მოემატა მიხედ რომ კახასაც ვერ ატკენდა ისე როგორც მას ატკინა და ნიღაბი ისევ მოირგო სახეზე
-არაფერი უბრალოდ ვფიქრობ გთხოვ ხვალ ვილაპარაკოთ რა ამაზე
-კარგი ოღონდ ხვალ აუცილებლად
-კარგი
მაგრამ იცოდა რომ ხვალ აღარ იქნებოდა..
ამ დღეს ბავშვობიდან ვერ იტანდა ამ დღემ დედა წაართვა და ახლა ამით თითქოს მასაც სამაგიოროს უხდისს იქ მივიდა სადაც ერთად ხშირად მიდიოდნენ ხოლმე და თავისთავთან მარტო დარჩენილმა ნიღაბი მოიხსნა საბოლოოდ მოიხსნა და გადააგდო..არ იცის რა ელოდება იქ მაგრამ იცის რა უნდა გააკეთოს აქ
-ალო რა გინდა?
-მაპატიე ბოლოჯერ გირეკავ მართლა
-მე ეგ ბევჯერ გამიგია აღარ გამანებებ თავს შენ მე სიცოცხლე  გამიმწრე ნერვოზი დამმართე არ გეყო??????
-მაპატიე
-მაგ სიტყვის თქმა აღარ გაბედო და შემეშვი რა
-შენ გარეშე სიცოცხლე არ შემიძლია ძალიან მიყვარხარ ცრემლი ამჯერად ნამდვილ სახეზე მოდიოდა და ელოდა სასწაულს მაგრამ ის ხომ არ არსებობს
-წადი ითამაშე ეგ გამოგდის და იმათან ერთად იცხოვრე გაიგე??აღარ დამირეკო დამასვენე გთხოვ
-მიყვარხარ
-ეგ ვიცი და ეგ ერთადერთია რაც შენი მჯერა მარა რატომ ეგეც არ მესმის
ტლეფონი გათიშა მერე ნელნელა ამოიგო ტაბლეტები მუჭში დააგროვა და ერთად დალია..თავიდან ვერაფერს გრძნობდა მერე ნელნელა ყველა კიდური მოუდუნდა მისი სურათიც გაფერმკრთალდა მობილურის ეკრანზე
თუმცა მაინც არ აცილებდა თვალს ძილი მოუნდა მიწვა და დაიძინა საბოლოოდ ჩუმად და მარტომ ყოველგვარი ნიღბისს გარეშე არც ისე ცუდი ვყოფილვარ ასეთიც მაგრამ ახლა უკვე გვიანია..ზემოთ აიხედა ვეღარაფერს ხედავდა..გამის
სიჩუმეს არაფერი აღვევდა მთვარეს კი ყვავების გუნდმა გადაუფრინა...