შენ. ისევ, კიდევ, ჰაერზე მეტი შენ, ჩემზე მეტი შენ ჩემში, მაგრამ მაინც არ ხარ საკმარისი დოზით. ნარკომანივით ყოველ დღე უფრო მეტად მინდები. მაკანკალებს როცა ოთახში უშენობაა. როცა ჩემთან ხარ მარტო სხეულით, გული კი შორსაა რეალობისგან. ფიქრებით სხვასთან დაფრინავ. ვერ ვუძლებ მაგრამ მარტოობით და უშენობით გაჟღენთილი კედლების ყურებას ისევ ცივი უგრძნობი, მაგრამ მაინც შენი თვალების ცქერა მირჩევნია. ის ყოველთვის მომცემს იმის ძალას რომ ვისუნთქო… ცაში გამოკიდებული შენი თვალები. გახსოვს დაჭერობანა რომ ვითამაშეთ ღრუბლებში? როცა ვტიროდი შენ გეგონა წვიმდა. შენ, რომ იცინოდი მე მეგონა რომ სამყარო გადაურჩებოდა ყველა უბედურებას. მერე მე და შენ დავრბოდით ღრუბლებში იქ მარტოები ვიყავით გვყავდა სიყვარული და მეტი არავინ. მე გთხოვე რომ არასდროს დაგეტოვებინე შენ არ მისმენდი, ან ჩემს ნათქვამს სერიოზულად არ აღიქვამდი. მერე თვალები დახუჭე და მოიღრუბლა. აბა როგორ შეძლებდა ცა შეენარჩუნბინა ფერი შენი თვალების გარეშე??მე ჩამეძინა შენ მუხლებზე ჩამეძინა იქ ცაში შორს ბოროტი რეალობისგან.
მერე???
მერე გავიღვიძე და შენ აღარ იყავი. ავტირდი. რატომ არ მისმენდი იმ დღეს ცაში??მაგრამ ჩემი გულის ნაწილი ბედნიერია. რატომ??იმიტომ რომ თავზე მოწმენდილი ცაა ეს კი იმას ნიშნავს რომ შენი თვალები ვიღაცის გულს ისევ ანათებენ ხალხი ბედნიერია. ესეიგი შენ იღიმები.. ახლა მივხვდო რომ იქ ცაში სიყვარული მე წამოვიყვანე შენ კი ის არც შეგიმჩნევია…