http://www.youtube.com/watch?v=e8HL4WRp_Qk  - თუ წაიკითხავთ ამ მუსიკასთან ერთად წაიკითხეთ :D                         

                                                                                                                           


                                                                                                                            სიცოცხლე სევდაა, ადამიანად ყოფნის სევდა,
                                                                                                                      სიკვდილიც სევდაა, ადამიანად არ ყოფნის სევდა.
                                                                                                                                                            გოდერძი ჩოხელი
                                                                                                                                                         

                                                                                                                          თეა, სიყვარულს რისთვის მალავენ?
                                                                                                                          ან მათხოვერბი ძველ ჭრილობებს რატომ აჩენენ?
                                                                                                                                                ტ. ჭანტურია, "გაღმა ნაპირი"



მე და ჩემი თმახუჭუჭა მაწანწალები ვიყავით. ჩვენ არასოდეს გვქონია სახლი. მას სოფელი და ხეები უყვარდა, მე - მთები და მდინარეები.
ჩემს თმახუჭუჭას ახლა უზარმაზარი სახლი აქვს, ცა – სახურავით და ორმოცკარიბჭიანი. ხანდახან წვეულებებს მართავს ხოლმე და გახარებული ამბობს, რომ კარგია ახლობლებთან ერთად მოლხენა. მას ხომ ახლა უზარმაზარი და ტევადი სახლი აქვს. მე კი . . .
მე ისევ მაწანწალა ვარ. არ მაქვს სახლი. მემკვიდრეობით მერგო მხოლოდ: მამისგან – წვრილი და წვეტიანი თითები, ხოლო დედისგან – ლურჯი და დაჭყეტილი თვალები.
ხანდახან ჩემთან სხვა მაწანწალები მოდიან და ხელს მიწვდიანი. მათ ძველი და ჭრელა-ჭრულა ტანსაცმელი აცვიათ და ზამთარ-ზაფხულ მოშიშვლებული აქვთ სხეულის დამწვარი, ნატყვიარი, დაავადებული ან უბრალოდ დაბერებული ადგილები. მე მათ ღიმილით ვპასუხობ, რომ მეც მაწანწალა ვარ. ისინი ცხვირს მიბზუებენ. მხარზე ხელს მკრავენ და მშორდებიან.
ხან ავიყოლიებ ხოლმე. ძირს თათარივით ვჯდები გადაკეტილი ქუჩის შუა თეთრ ზოლზე. ჩემს წინ ნახევარ რკალად პატარა მაწანწალებს ვისვამ და სამყაროს მარტივ ჭეშმარიტებებზე ველაპარაკები, რომ -  “ცა არის ლურჯი და არ არის უსაზღვრო, რადგან მიწას ემიჯნება. ცას ხანდახან აყრის ალერგია – ვარსკვლავები. ცის ცრემლი არის წვიმა. წვიმისგან იქმნებიან ზღვები, ტბები და მდინარეები.
ზღვა არის ლურჯი და ცას ესაზღვრება. ცას და ზღვას მზე აერთიანებთ. . .”
ჩემი არცერთი სიტყვის არ სჯერათ პატარა მაწანწალებს და რიგრიგობით ტოვებენ ჩემს ღიაცისქვეშა აუდიტორიას. არ ვუყვარვარ მაწანწალებს. არ მენდობიან, რადგან მე საგულდაგულოდ ვმალავ ჩემი სხეულის ყველა ჭრილობას ლამაზი ტანსაცმელებით – კოჭებამდე და მაჯებამდე.
არადა მეც მაწანწალა ვარ. არასოდეს მქონია სარკე და ყოველთვის მიკვირდა, რატომ უნდოდათ ქალებს, რომ ქონოდათ ლურჯი თვალები. ადრე გულგრილად ვამბობდი - "პიგმანტების ამბავია რაა" და ხელს ვიქნევდი, მერე
. . .
ერთხელ ქალი ვნახე. ის ერთი პატარა ბარის საპირფარეშოს ალაგებდა. მეც იქვე სარკეში სიამაყით ვუყურებდი ჩემს გრძელ და გაწეწილ თმებს ჩემი თანდაყოლილი ლურჯი თვალებით. იმ სარკეშივე დავინახე ის ქალი ძალიან მოკლედ შეჭრილი თმებით, ძალიან ნაყვავილარი სახით და მაინც ძალიან ლურჯად შეღებილი ქუთუთოებით. დავინახე და თვალი ვეღარ მოვწყვიტე, ვეღარ მოვისვენე. ის თავის საქმეს აკეთებდა მშვიდად და ერთი წამითაც ვერ მივიპყარი მისი ყურადღება ვერც ჩემი გრძელი თმებით და და ვერც ჩემი ლურჯი თვალებით. რადგან კოჭებამდე და მაჯებამდე შავი კაბით მქონდა დაფარული ნაიარევი სხეული.
მერე, როცა ჩემმა თმახუჭუჭამ ახალი სახლი შეიძინა და მიმატოვა, ლურჯ ტბასთან წავედი და ბევრი ვიტირე. ტბა სარკეს გავდა, ცრემლიანი და ლურჯი თვალები კი ტბას. მაშინ მივხვდი რატომ გვინდა, რომ გვქონდეს თვალებში ლურჯი ტბები, რომ ისინი ტირილის დროს აცრემლებულ ცას გავს, ადიდებულ ზღვას გავს, თითქოს სამყაროა – მიწის მომიჯნავე ცა და ცის მოსაზღვრე ზღვა. ხან გაყინული ტბასავით ცივია, ხან ლღვება და მთის ნაკადულებს ქარგავს.
. . .
მე მაწანწალა ვარ და მიყვარს წვიმაში ხეტიალი. მაგრამ გულისწასვლამდე მეშინია ქუხილის. ბავშვობიდან. მაშინ თურმე ჭეხახუხილს ვეძახდი და შეშინებულ თავს საბანში ვრგავდი.

ერთხელ ქუჩასი ხეტიალისის ძალიან გაწვიმდა. არ მქონდა სახლი. ამიტომ უცხო უბნის უცხო ფანჩატურს შევეფარე, თან ყურებზე მაგრად ავიფარე ხელები, ჭექა-ქუხილის მოლოდინში. ეს ალბათ სადღაც ჩამოვარდნილი მეხის ქვეცნობიერი შიშია. სადღაც მომხდარი დიდი უბედურებისთვის გლოვა და დარდი.
სხვა ასაკიანი მაწანწალაც შემოეხიზმა ფანჩატურს. იქნებ ამასაც არ აქვს სახლი? ხანდახან რა დიდი იმედი ხართ უცხო ადამიანებო. ყურებიდან ნელ-ნელა ჩამოვიცურე ხელები. ჩვენ ორივე მარტო ვიყავით. ვისხედით ასე, რკინის მაგიდის გაღმა – გამოღმა და უხმოდ ვსაუბრობდით:
კაცი – ვინმეს ელოდებით?
        - დიახ, შვიდ საათს.
        - ???
        - შვიდ საათზე უბრალოდ ავდგები და წავალ. მე მაწანწალა ვარ. არასოდეს მქონია სახლი. და სულ მაინტერესებდა როგორია სიკვდილი მეხის დაცემით.
რა მოხდა? რატომ ვერიდებით ამ სიტყვას? ს ი ც ო ც ხ ლ ე    და    ს ი კ ვ დ ი ლ ი – ყველაზე მარტივი და გავრცელებული სიტყვებია. იქნებ სიმარტივე გვაშინებს. თუ კარგად ჩავიხედებით გულში, ჩვენ ყველას გვაქვს არჩეული სიკვდილის სასურველი და არასასურველი გზები და ეს ყველაზე დიდი ადამიანური გულუბრყვილობაა. აი, მაგალითად: როცა ვამბობ, რომ არ მინდა სიკვდილი თავში ნაჯახის ჩარტყმით – იცინიან, სასაცილოა და იმიტომ. მეც იმიტომ ვამბობ, რომ გაიცინონ. მე ხომ მაწანწალა ვარ და თავს მასხარაობით ვირჩენ. მარგამ რაც მართალია მართალი, ასეთი სიკვდილი მართლა არ მინდა. მგონი არც თქვენ, ხომ?
იცით? მე ვიცი, რომ ჩემს სალათისფერ სოროში გულგახეთქილს მიპოვნიან. ეს მოხდება დიდი ხნის მერე. სანამ მილიარდ(არ ვიცი მერამდენედ) იყივლებს ჭრელი მამალი და გულისტკენების მძიმე ჯაჭვით დაბმულ, დაღლილ სამყაროს გამოაღვიძებს. ზაფხულის ცხელ შუაღამეს სულ ცოტათი რომ გადასცდება ვეღარ გავიგებ მაწანწალა ძაღლების გულისწამღებ ყეფას, რადგან თეთრი თმა მექნება ჩამოყრილი დანაოჭებულ შუბლზე და მარცხენა ხელისგულზე ოდნავ ზევით, მაჯასთან ესვენება ჩემი გახეთქილი გული.
და სანამ ზღვის გაღმა, ჩემს ორმოცკარიბჭიან სახლში შევალ, ბოლოჯერ გაიელვებს საყვარელი კადრი:
ვცეკვავ ზღვის ქვიშიან ნაპირზე ხუთი წლის გოგოსთან ერთად. ეს ყველაზე სასაცილო ცეკვაა, რადგან ჩვენ ერთნამეთის მოგონილ ილეთებს ვიმეორებთ. პატარები და დიდები ხომ სამყაროს გაჩენის დღიდან ერთმანეთს ბაძავენ და თავს აწონებენ. ჩემი კაბა, კოჭებამდე და მაჯებამდე, იქნება გამჭვირვალე და ნახევრად გამომიჩნდება იარებიანი სხეული თავბრუდამხვევი ბზრიალის დროს. და მერე, როცა ჩამავალი მზე თვალს გამისწორებს და ზღვაზე ბრჭყვიალა ბილიკს დახატავს, ზღვაში შევალ და გავუყვები გზას ჯადოსნური გაღმა ნაპირისკენ.
ყოველთვის მიყვარდა ცურვა ჩამავალი მზის ბილიკზე. მაგრამ ადრე ფართხა-ფურთხით მივცურავდი, რომ მზემდე მიმესწრო. არაფერი გამოდიოდა. მზე თვალებს მჭრიდა. ვიღლებოდი. მზე ჩადიოდა და ნაპირზე ვბრუნდებოდი. ჯერ ადრე იყო.
ახლა დროა. უნდა გადავიდე. უნდა მოვუგო მზეს ჩემს პიგმენტნაკლულ თვალებთან გამართული ბრძოლა. უნდა ვიცურო მშვიდად. ნელა და თანმიმდევრულად უნდა მოვუსვა ჩემი წაგრძელებული მკლავი – ნიჩბები. უნდა მივიდე მზესთან ზუსტად მაშინ ზღვაში ჩასვენებისას ძალას რომ კარგავს. იქ გაღმა ნაპირია. იქ მელოდებიან ჩემი თმახუჭუჭა და ჩემი ყველაზე შავი. იქ მექნება ჩემი სახლი. გამოღმა, ჩემს დაწყებულ პარტიას გააგრძელებენ პატარა მაწანწალები, გულისწამღები ჟივილ-ხივილით. მხრებზე დიდი ხნის დაუვარცხნავი თები ეყრებათ. გამხდარი ხელებით ააფრიალებენ თავიანთ ძველ და ჭრელა-ჭრულა კაბებს. ცხელ ქვიშაზე ღონივრად დაკრავენ დასერილ ფეხისგულებს, როცა მე ჩამავალ მზეს ჩავხედავ თვალებში და სხივებზე დავეკიდები.

ნაპირიდან კი ისევ დამიძახებს დაღონებული დედაჩემი – ნინიკოოო, გამოდიი, გაამოდი!!! ღამდება.