მამიკო,გახსოვს?
საძინებელში
საწოლის თავზე ხალიჩა იყო,
ხალიჩის უკან - ჩუმი განჯინა.

და როცა მაინც ვჭამე ნაყინი
და მერე,
სიცხით გათანგულმა
თითქოს ჩავთვლიმე,
შენ შემოხვედი ფეხაკრეფით,
ერთი დამხედე,
მერე  განჯინის ბნელ-გრილოდან
გამოაცურე კრივს დიდი ხელთათმანები,
ბუცები,
ტრუსი,
მაისური...

მერე სარინგედ გამოწყობილი
დიდხანს იდექი ასე,
ჩუმად,
ტრილიაჟის დიდი სარკის წინ
და უცებ,
უცებ შენსავე მეს,
იმ სარკიდან
სევდით მომზირალს,
შენი განთქმული ცაცია ხელი
მთელი ძალით ყბაში გაარტყი...
და გონგის ხმაში
ყოველი მხრიდან ირეოდა
''მიდი,მიდი! ''-
ხალხის ხმაური.

იცი, მე დიდხანს ვინახავდი
იმ სარკის ნატეხს .
მონატრებული
იმ ბასრ ნატეხში
სულ შენ გხედავდი
და ვერასოდეს ვიქნებოდი შენი მსაჯული,
როცა ცხოვრება
ამ ცრემლივით,
წვიმასავით,
ხევის წყალივით
მუდამ თავქვე მიგაქანებდა
და ვეღარასდროს ბრუნდებოდი ძველ კალაპოტში.

დამთავრდა დათვლა.
აღარც მსაჯი ჩანს,
ვერც ძველებურად ფეხზე დადგები...

გულხელდაკრეფით,
წევხარ უძრავად
შუა ოთახში,
შუა რინგზე,
როგორც შენივე ანარეკლი - მრუდე სარკეში.