ხანდახან, როცა სამსახურიდან მომავალი ფიქრებს და ოცნებებს ყურსაცვამებიდან ხევსურულ სატრფიალოებს ვურევ,
მახსენდება: როგორ ვიარე, რამდენი სიტყვა და აზრი დავხარჯე, შენთან პირველად შეხვედრიდან საქორწინო ფიცამდე...

როგორ ვწერდი ათას სისულელეს, შენ და საიტებს გამოკიდებულ გარდატეხის ასაკში დაბრუნებას დანატრულ ხალხს ვრევდი ცრემლს...

ვიკლებდი მეზობლებსა და მეგობრებს ბალალიკის უსმენოდ ჟღრიალში და უხმო სიმღერაში :)

(მისამართი რომ არ ვიცოდით და "ვარაუდით შერჩეულ" კორპუსთან ვასრულებდით სერენადებს )

წლების მანძილზე სალოცავისთვის შენი ნახვის სამადლოდ ჩათქმულ საკლავების თვლაც რომ ამერია ბოლოს და სპეციალური ჩანაწერები გაჩნდა რვეულში : "ეს ამა ამ დღეს მარშუტკაში შეხვედრისათვის", "ეს ესკალატორზე თვალმოკვრისათვის", "ლიფტით ერთად მგზავრობისათვის ..."

მაშინ ჩვეულებრივ ამბად მეჩვენებოდა, სიმარტოვესა და მონატრებას მიფემკრთალებდა თითქოს და... ახლა, მარშუტკაში, ლამაზი ღამის, მომავალზე ოცნებისა და მთვრალი ხევუსრების ხმამაღალი ნამღერებით გაჟღენთილი ყურსაცვამების გარემოცვაში, ისე, ხანდახან, მეღიმება ...