ხალხს არსებობისთვის პური და წყალი ჭირდებათ მე კი შენი სუნთვა ერთი ამოსუნთვა მყოფნის დიდ ძალიან დიდ ხანს ოღონდ ახლოს ძალიან ახლოს უნდა ისუნთქო. მენატრება შენი სუნთქვის ხმა, ყველაფერზე მეტად. შენი ჩემი სუნტქვის ხმა…
იმ დილასაც ერთად გავიგვიძეთ. შენ როგოც ყოველთვის ჩემი სხვისი იყაი სხეულით ჩემს გვერძე ფიქრით კი მასთან ვისაც იმდენივე ადგილი უჭურავს შენი რაც შენ ჩემში. ანუ ჩვენს მეზე მეტი…მე ხომ ყველაფერზე მეტად მიხაროდა უბრალო უგულო უგრძნობი სიტყვა "მეც"
მაგრამ შენ მასაც  იშვიათად იმიტებდი  განა ყოველლ დილას ჩემთვის მომზადებული საუზმე სხვას არ ეკუთვნოდა? თუმცა არა ის ჩემი იყო. მარტო ჩემი მისთვის უკეთესს გააკეთებდი ხომ?ლოგინში ყავა და სიგარეტი გაღვიძებისთანავე არ იცოდი, რომ ამ ყველაფერს ერთი ჯადოსნური სიტყვა მერჩივნა? რომელიც სხვებისგან დიდად არ მახარებს მაგრამ შენგან ნათქვამი სანუკვარი ოცნებაა. ან იქნებ იცოდი და ამ ყველაფერს მხოლოდ იმიტომ აკეთებდი რომ ის არ მომეთხოვა?თუმცა საწუწუნო რა მქონდა? ახლა ხომ იგივე დროში მთელს სიცოცხლეს უპრობლემოდ დავთმობ. ან რათ მინდა მთელი დრო ერთი მეც გამაგონა შენი მეც უბრალო უგულო უგრძნობო მაგრამ მაინც ნათქვამი.
ის დილა კი ისეთი იყო სხვებს არაფრით გავდა შენ არ მოგიტანია ლანგრით ყავა და სიგარეტი, არც ლოყაზე გიკოცნია და არც ჩემს ნათვამ მიყვარხარს დალოდებიხარ, რომ გეპასუხა მეც ოღონდ შენებურად. თვალზე მაკოცე ჩუმად უსიტყოდ მერე ხელი მოხვიე და მთხოვე
_ყავა გამიკეთე რა.. და ხო სიგარეტიც მომაწოდე ბარემ
რაც კი ჩემში კარგი ვიპოვე ამ ყავაში ჩავაქსოვე თუმცა მაშინ ხომ არც ვიცოდი რომ ბოლოჯერ გიდუღებდი ყავას.  უსიტყვოდ მოგირბენინე ლოგინში შენ ზღვისფერი თვალები შემომანათე და ის მითხარი რასაც დღემდე ვერ ვიჯერებ:
_მიყვახარ
მე? მეკი მეცის თქმაც ვერ მოვასწარი დაბნეულობისაგან …იმ დილასაც უხმაუროდ გაიხურე კარები და ჩემი სულის არა ნაწილი წაიყოლე, არამედ ნაწილიც კი არა დამიტოვე რო რაღაცით მაინც მეარსება.. აღარც შემოგიღია ეს კარი. ჩემი შენი სახლის კარი.არც კი დაგირეკავს მეკი საათობიტ დღობით თვეობით გაუნძრევლად ვიჯექი და გელოდი. არ იყო ცრემლი მაგარმ იყო ტივილი გაუსაძლისი ტკივილი უშონობის ამით ყველაფერი ნათქვამია. ვებრალებოდი ყველას, მაგარამ მე ეს პირელად არ მადარდებდა. ან სხვას რას უნდა დავედარდიანებინე როცა შენი დარდი მეწვა გულზე…
დღეს რა ხდება?დღეს დილას კარი დაუკაკუნებად გაიღო. ამ კარის გასაღები კი მხოლდ ერთ ადამიანს აქვს მერე ნებიჯების ხმა ვიცანი..გიჯივით წამოვხტი შენი საყვარელი სავარძლიდან.აქ ჯდომა ხომ ყველაზე მეტად გიყვარდა…
_ყავა მომიდუგე რა და სიგარეტიც მომაწოდე ბარემ
მითხარი ისე თითქოს ეს დრო არც ყოფილიყოს. მეც აღარ დავწვრილმანდი  სამზარეულოსკენ შევბრუნდი და შენმა მეორე ფრაზამ ძარღვებში სისხლი გამიყინა.
_მე მანამდე ბარგს ჩავალაგებ…