ვცხოვრობდით როგორ... მამა ავად, სიცოცხლე - ყოფა,
ოთახი, ლამფა, სუსხია და კედელზე ფანჯრებს
ძნელია თქვა რომ სიცივისგან დამცავი ჰქვია,
როდესაც ქარი მუჯლუგუნებს გირტყამს და
გაგდებს, ოთახში სადაც დედა ტირის, ხელებში დარდებს
იკლავს და იცი უიმედო არიდებს თვალებს
ავადმყოფ მამას,
რომელსაც რომ არამცთუ ტანი, ნაღველი ცალკე
უმძიმებს და უსივებს სახსრებს. და ესე მძიმე
ჯოხითა და უღონოდ დადის
და ისევ დედა,
შემოდგომა, ნაჭრებით ხელში,
ჩარჩოს და ფანჯრის გასაყარზე ნაპრალებს გმანავს
და ქარი მცირედ, ოდნავ მცირედ უბერავს სახლში
და მამაც მცირედ, ოდნავ მცირედ და მაინც ღელავს

ვცხოვრობდით როგორ... ცა გვქონდა და არ გვქონდა სხვა ცა,
ის სხვა მეორე, მესამე ან მეხუთე სივრცე,
სადაც გინდა და ადგები და მომავალს ჩარგავ
ანდაც სიტყვაზე არაფრისმთქმელ დაკიდებ ფიქრებს

და აქ არ ცივა, არც უბერავს, არც დედა ტირის,
მამას ჯოხი კი, გასართობი, გოლფის ჯოხია,
ფანჯარა ოთახს სურვილივით მუჭაში იტევს
და აქ, ამ ცის ქვეშ მარტოობა მონაგონია.

ვცხოვრობდი როგორ - დედა, მამა, სიცოცხლე - გრძნობა,
ოთახი, ლამფა, სუსხია და ერთმანეთს ვიტევთ
სხეულის ყოველ სანტიმეტრზე სიყვარულს ვხატავთ
ჩვენ
ერთმანეთის შეხებით და კედელეზე ფანჯრებს
ვნათლავთ ჯებირად
სამყაროს და ოთახებს შორის...