როცა ასე ძალიან მჭირდებოდა
დროის გაგება,
საათი გაჩერდა...
მერამდენედ დავჭეჭყო ელემენტი კბილებით,
გადასაგდებია,მაგრამ
ისრები მაინც მოძრაობენ,
რა აუცილებელია საათი აღნიშნავდეს
დროის მსვლელობას...
ისედაც ხომ გვეტყობა..
ახლა,ყოველი წამი ისე მეუხეშება
სულზე,
როგორც პატარაობისას-ლოყაზე
პაპაჩემის ცოცხა-ულვაშები,
ასტრის კვამლით გახუნებული და
გაყვითლებული...
ელემენტი კი არა დედამიწაც
დასაჭეჭყია ვგონებ,
ვეღარ მუშაობს ძველებურად,
მაგრამ მაინც მოძრაობს.
გადახრებიც დაეწყო,
ალბათ მალე მოწყდება ღერძს,
შეიცვლის ორიენტაციას და
ჩვენც მიგვიყოლებს ..
დაგვყრის გალაქტიკაზე.
მაგიდის ქვეშ მიმოფანტულ,
ჭიანჭველების საკვებადქცეულ
ნამცეცებად.
იქ სიცივეა...
უჰაერობა ისე მოგვეჭირება სულზე,
რომ ყველას გვათქმევინებს საკუთარი
წარსულის სიმართლეს:
მე ვიყავი მეფე.
მე-მონა.
მე-გამყიდველი.
მე-მუშა.
მე-მრუში.
მე-მკვლელი.
მე-თავისუფალი.
მე-დამოკიდებული.
მე-ადამიანი.
მე-მე.
მე-...
კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება
უდროობაში!