იატაკის წმენდა დაიწყო.
არ ეძინებოდა და ხომ უნდა ეკეთებინა რაღაც !
ყველაფერი მობეზრდა:
ეზოში დომინოს მოთამაშეების ყაყანი, მთვრალი გამვლელების ყბედობა, უაზრო ფილმები, წიგნის კითხვა, მეგობართან ტელეფონზე “ საუბარი “ კომბოსტოს მწნილის  “ტექნოლოგიაზე “, მეზობლის გამოშტერებული ბავშვი, რომლის მეცადინეობაშიც კაპიკებს უხდიდნენ და რომლისთვისაც “ ქართული ენის გრამატიკა” კიდევ დიდხანს დარჩებოდა “ ჩინური ენის გრამატიკა “-დ.
მობეზრდა ფანჯრიდან დანახული უღიმღამო პეიზაჟი, ვიღაცის რკინის კარის რახუნი რომელიღაც სართულზე…
… მოკლედ, იატაკის წმენდა დაიწყო !..
შარვლის ტოტები აიკეცა, თითქოს იატაკის წმენდას კი არა, წყალთხელ მდინარეზე აპირებს გასვლასო, თმები სამაგრით კეფაზე აიწია, თბილი სვიტერი შარვლის საქამრეში ჩაიტანა და…
როგორც ვთქვი…
საქმეს შეუდგა.
სკამები მაგიდაზე შემოალაგა, სავარძლები ოთახიდან ძლივს გაათრია, ძლივს გამოსწია ტახტი, ნოხი აკეცა აივანზე გაიტანა…
თოვდა.
“ მარტი ეძახე შენ ! “ გაიფიქრა თოვლისა და მარტის მისამართით.
აივნიდან შემობრუნებულმა აბაზანაში წყალი მოუშვა და …
… ტელეფონი აწკრიალდა.
“ ოოო, ეს მანანაა “კულინარული პრობლემებით !”
გაახსენდა , მესამე დღეა ოთახის ყვავილებისთვის წყალი არ დაუსხამს.
“ რატომ ?!  “ საკითხავი აი, ეს არის ! “ … რატომ გამოიწვია მანანას კომბოსტომ  და ჩემმა ოთახის ყვავილებმა შექსპირის ასოციაცია, აი, გახლავთ საკითხავი, ჩემო ბატონოო !”..
ყურმილი მაინც არ აიღო.
“ კომბოსტოს მწნილი დარეკვის მიზეზია, თორემ, რომ დაიწყებს კომბოსტოთი, დაამთავრებს პარლამენტით…
უმაყოფილოა, ბატონო, ჩვენი პარლამენტის მუშაობით !
თავი დაანებეთ პარლამენტს !
პარლამენტი ხო მარ ერევა შენს საშინაო საქმეებში ?! შენ რატომ ყოფ ცხვირს მათ საქმეებში, ვერ გავიგე !”..
ტელეფონი დადუმდა.
“ ესეც ასე !
ძლივს დაიჯერა, რომ სახლში არა ვარ !..
მეც ხომ მაქვს გარეთ გასვლის უფლება ?!”
აბაზანაში დაკიდულ სარკეში საკუთარი “განწყობა” შეათვალიერა.
“ ვითომ ჯერ ზალიან ადრე არ არის ყველაფრის მობეზრება ?! “
იატაკის მოსაწმენდი ჩვარი გარეცხა. ოთახში ცოცხი შემოიტანა, ტელეფონი, რომელიც შემთხვევით მოხვდა ტახტის ქვეშ, სადენით გამოათრია.
“ ინფარქტის პირველი და საუკეთესო საშუალება !” გაიფიქრა ტელეფონის მისამართით, ზედ არარსებული მტვერი გადაწმინდა და იატაკზე დადო.
ტელეფონმა ისევ ამოიღო ხმა.
_ არა ვარ სახლში ! _ უთხრა ტელეფონს .
საათს შეხედა.
“ ღამის თორმეტის ნახევარია!.. ეს ქალი გაგიჟდა !”
ტელეფონი არ ჩერდებოდა.
_ დავუშვათ სახლში ვარ, მაგრამ მძინავს ! საძინებლის კარი მოხურული მაქვს და ტელეფონის ხმა არ მესმის. ძალიან მინდოდა დღეს ადრე დაძინება !
ტელეფონი რეკავდა.
“ ააა, ალბათ ძმაზე  მოჰყვება წუწუნს:
“ იცი ?! ჩემს ძმას საყვარელი ყავს ! “
_ ჩემს ძმასაც ყავს საყვარელი, ბატონო ტელეფონო, და, რა ვქნა ახლა, თავი მოვიკლა ?! არც მე არ მომწონს, მაგრამ, თავს ზევით ძალა არ არის, ყავს !
ტელეფონი შეუსვენებლივ წკრიალებდა.
“ არა, იმდენ ხანს რეკავს, ყურმილი თუ არ ავიღე,ტასით გამოვა !”
_ გისმენთ !
_ ქეთინო, ვიცი, რომ არ გძინავთ და რატომ არ იღებდით ყურმილს ?!
ქეთინო უცებ ვერ მიხვდა, ვინ შეიძლება ყოფილიყო.
“ ნაცნობი ხმაა ! “
_ მიცანით ? როსტომი ვარ !
_ როსტომ ! _შიდან რაღაც შიშნეულად ამოტრიალდა _ როგორ არა, გიცანი!.. ასე გვიან საიდან გაგხსენდი ?!
_ დღეს ჩამოვედი და ვიფიქრე დამერეკა.
_ ესე იგი, უკვე ჩამოხვედი ?
_ კი, ჩამოვედი… ქეთინო, თქვენი ნახვა მინდა !
_ მეც. რა ხანია, არ მინახიხარ… ხვალვე გამოდი .
_ ხვალ არა…დღეს !
_ როსტომ, ახლა ძალიან გვიანია, ხვალ კი დილითვე გამოდი.
_ ქეთინო, ასე გვიან თქვენთან სახლში მოსვლას არ ვაპირებ… ახლა გამოვდივარ მანქანით, და თუ არ დამხვდებით მანდვე, თქვენს გაჩერებაზე, შემოვალ ეზოში და მანმადე არ ავიღებ მანქანის საყვირიდან ხელს, ვიდრე ყველაზე ღრმადდაძინებული მეზობელი ფანჯრიდან ლანძღვას არ დამიწყებს…
_ როსტომ !...
როსტომმა ყურმილი დაკიდა.
ქეთინო ცოტა ხანს გაოგნებული იყო…
_ ოოო, აი ეს მესმის მანანას კომბოსტოს მწნილთან ერთააად !...ფაქტია, რომ ნასვამია, ფაქტია, რომ თავხედია, ფაქტია, რომ სიტყვის პატრონია და რასაც იტყვის “ გადაჭარბებით” შეასრულებს !.. ხომ ვთქვი, ტელეფონი ინფარქტის  “ უებარი” და “ საიმედო” საშუალებაა !
მიხვდა, ყურმილი ისევ ხელში ეჭირა.
“ რა ვქნა ახლა ?!”
საათს შეხედა.
“ თორმეტს უკლია  ხუთი წუთი… აბა, ჩქარა, ქეთინო, გენაცვალე, თორემ თუ მიგასწრო გაჩერებაზე, მშვიდობით სიმშვიდევ, დაახლოებით შუა ზაფხულამდე, ვიდრე მეზობლები სოფლებში არ გაიკრიბებიან !..”
ყველაფერი ისევე დატოვა.
სასწრაფოდ ჩაიცვა ფეხსაცმელი.
სასწრაფოდ გადაივარცხნა თმები.
თანსაცმლის გამოცვლას ვეღარ მოასწრებდა, ქურქი მოიხურა.
_ დაღლილი და დამფრთხალი იდიოტის გამომეტყველება გაქვს !_ უთხრა საკუთარ ორეულს სარკეში . ბინიდან გამოვიდა, კარი ჩაკეტა და სირბილით დაეშვა კიბეზე.
“ ვაიმე, დედა, გულიკო !”
კიბეზე მეზობელი იდგა.
“ აუხსენი ახლა გულიკოს სად მირბიხარ კისრისტეხით ამ შუაღამისას !”
_ ქეთინო, სად მირბიხარ ასე კისრისტეხით ამ შუაღამისას ?!
_ ნემსი უნდა გავუკეთო ავადმყოფს წინა  ბინაში.
_ დედა, რა მითხარი ! ძალიან ცუდადაა ვინმე ?!
_ კი ძალიან.
_ ვინ, გოგო?! მანდ ყველას ვიცნობ !
_ რომ დავბრუნდები, გეტყვი ! _ უკვე პირველი სართულიდან ამოსძახა ქეთინომ._ მერე ექთანს ვერ დაუძახეს ?! შენ რა იცი, ნემსის გაკეთების ?! _ მიაძახა გულიკომ.
ქეთინო უკვე სადარბაზოდან გადიოდა.
“ დარწმუნებული ვარ, სანამ არ დავბრუნდები, არ დაიძინებს, დამელოდება “…
გაჩერებაზ გავიდა და მანქანაც მიუახლოვდა.
მიპატიჟებას არ დაელოდა, როგორც კი როსტომმა მანქანა გააჩერა, კარი გააღო და ჩაჯდა.
პირველად, რაც მანქანაში ჩაჯდომისას იგრძნო, ეს იყო სითბო.
ამოისუნთქა.
“ ვითომ დაიჯერა გულიკომ ავადმყოფის  “ისტორია”, თუ სხვა “დიაგნოზი” დასვა ?! “
როსტომმა მანქანა დაძრა.
_ შემეშინდა, რომ არ მოხვიდოდით. _ როსტომი ზეიმობდა.
_ შენ ისე დაბეჯითებით შემპირდი სერიოზულ ინციდენტს, გამოვედი კი არა, გამოვიქეცი _ ქეთინო თანდათან მშვიდდებოდა.
კარგა ხანს ორივე ჩუმად იყო.
_ ქეთინო, რაზე უნდა ელაპარაკო ქალს, რომელიც დიდი ხანია არ გინახავს ?
_ ქალს ყოველთვის უნდა ელაპარაკო რამდენად ლამაზია ის, მაგრამ თუ ის ქალი ლამაზი არ არის, უნდა ელაპარაკო, რამდენად ულამაზოა სხვა, ორივე თემა ნებისმიერი ქალისთვის სასიამოვნო სასაუბრო თემაა. სადღაც ამოვიკითხე.