ბექობზე მშვიდად წიწკნიდნენ ბალახს
ჩვენი შავრა და ლურჯა ცხენები...
გაოფლილ ზურგებს მზეს უფიცხებდნენ
ჩვენგან დაღლილნი მთებზე ჭენებით...

კლდის ქიმზე მდგარნი ცას შევხაროდით,
მინდვრის ყვავილებს მიწნავდი თმაში.
“მიიიი-ყვაააარ- ხააააააარ”, – სულის ამოძახილი
ექოდ მოასკდა იმ კლდეებს მაშინ...

სულს მიტყვევებდა, გულს მიჩქარებდა
შენი ლექსები სიტყვაქარგული...
შემდეგ დაღამდა... და ჩვენს სარეცლად
იქცა მინდორი მოფარდაგული...

ახლაც ედება ხერხემალს ვნება,
როს მახსენდება თითების სითბო.
თვალს დავხუჭავ და... ხელისცეცებით
კვლავ მთის ბილიკზე მოგყვები თითქოს.

“მელოდე, ბილიკს მოვნახავ....” – ახლაც
ჩამესმის შენი დანაბარები...
მერე წახვედი... დამტოვე მარტო
საკუთარ შიშთან, სველი თვალებით...

გვიან შევიტყვე, რომ მთით მოვარდნილ
ზვირთებს შებმია შენი იაბო...
და მოგონება ცრემლშეუმშრალი 
ლეთის* ამღვრეულ ტალღებს მიაპობს...


------------
* ლეთა - დავიწყების მდინარე.