++

54.  ნუ მიოფებ გვერდს თუ შეიძლება ;;) მოკვტა ბაზარი აქ !

..

სულაც არ გამჭირვებია ბოლომდე წამეკითხა..

..

36-ე კომენტარი მომეწონა.. გიო აბესაძის.. :D

სანო ბატონო,რა თქვენი საქმეა,რა ვთქვი და რა კომენტარს  დავუწერ ვინმეს..
თავად  ეხლა ღრმად

ენატრები ყვითელგულიაანს..

ლექსი მაგაარ.. :-*

:-* მიყვარს მე ეს გოგო... :-*

გენაცვალე, ირუშ! ;;)

დიდი მადლობა ყველასო :) უჩა ისე მიხარია თქვენი სტუმრობა და კომენტარები ჩემთან, :-*

ნეკერ :-?

ირინკა-ოოო
გაგებუტე მე შენ!

მიყვარს ეს გოგო... ყირამალას რომ მოპარა ავატარი :)

ქუჩებს თვალებს რომ აუხვევს ღამე,  ............ წერს თუ ხატავს... ვერ გავიგე. ვაჰმეეე :)))

:-*  :-*  :-* 

მომწონს ეს მე. ირიიი. :-* 555

სანამ მადლი სანაგვესთან ნამცეც-
ნამცეც ლოკა დამშეულმა კატამ.

და მომწონს საერთოდაც : )

5

ქუჩა ღამეს თვალებიდან  იხსნის,
განრიგით კი... დღე - მე ვიხუჭები.
+2

ირი ძალიან ნიჭიერია :) ირი ბევრნაირად წერს :) მე ვიცი ეს ...
იმდენად სხვადასხვანირი შეუძლია იყოს რომ გაგიკვირდება-თ

აუ ირ!

ირი, შენ ტვინიკოსა ხარ:)

რა კარგად გაუგია გიოს რაც ვთქვი...გენაცვალე..:-*

გიო რა გადარეულიაააააააააააააააა :-* :-*

პირველი ნაწილი უფრო კარგად წამეკითხა და საერთო ჯამში, ძალიან მაგარია. :-*

ქუჩა ღამეს თვალებიდან  იხსნის,
განრიგით კი... დღე - მე ვიხუჭები

სანამ თორმეტს ჩამოჰკრავს და გამცემს
გათენება, ფიქრებს დუმილს ვატან
ოთახისკენ, მთქნარებით რომ მიცდის,

გენაცვალე ირი!

5

მომენატრე მე .. :-*

მიხარია შენი ლექსების დანახვა და ნუ გვანატრებ თავს ..

:-*

:-O ტიტუჰ :)) ვარ ხარ :-*

<><><><>ძვირფასო, მოდი შევიკავოთ სუნთქვა მეასედ

ძვირფასო, მოდი შევიკავოთ სუნთქვა მეასედ,
დავზოგოთ ღმერთის ბოძებული მძიმე ჰაერი.
და მერე ისე, რომ გაიგონ მთელ ქვეყანაზე,
თუ როგორ გვიყვარს,გავაყოლოთ ცაში ფლაერებს
წარწერა: ,,ჩვენი სიყვარული არის მარადი”.
კი იცი ქარი მერე როგორც აათამაშებს
და სათითაოდ ქალაქები მოიპარავენ,
მთელ ქვეყანაზე კი არა და მთელ ქვეყანაში.
იტყვიან,როგორ შევიკავეთ სუნთქვა ენაზე,
რომ მერე გვეგრძნო უფრო მეტი მისი სიხშირე.
ახლა ეს გრძნობა დიდი არი აღმაფრენაზე,
უნდა გაკოცო, გთხოვ, ტუჩები გამომიშვირე.
შეხედე,ქარი დირიჟორობს ორკესტრს კამერულ-
შემოდგომიდან გადატანილს შობის კვირაში-
სველი ფოთლების... რა ძნელია ირუსთაველო,
ან შედარებაც ვის მოუვა ტავის წინაშე
ასე უმწეო...
მე მელნით ვწერ,რაღა კვირბები,
გული არ მქონდა გასაცემი სხვისთვის ნასახი.
და, რა თქმა უნდა, ქალიშვილო, გაგიკვირდებათ,
ისეთი ციცქნა იყავით, რომ შეძლეთ დასახლდით
პირდაპირ ცენტრში,მთავარ ძარღვზე,ანუ კოფოზე,
სადაც წყაროა დანარჩენი არტერიების...
მე ღმერთს ვუმადლი და პოეტურ მეტამორფოზებს,
დღეებს ,რომლებიც მარტო შენზე მაწერინებენ...



<><><>მიმი, ყავას შენი ლოყა დავაყოლო...

ყავას მინდა შენი ლოყა დავაყოლო,
მერე პირველ მოთოვილზე გავიდე,
ოღონდ გარეთ თბილი კოცნა გამაყოლე,
რომ იანვრის გულამღვრეულ ამინდებს
ასე ჩაცმულ-გალღობილი შევეომო,
ქუჩებს ფეხქვეშ დავიდევდე არარად.
მერე ისევ (თუ არ მეყო) შემოგივლი
ღიმილის და კოცნის მოსაპარავად.
რა მაგარი პოეტი ვარ,
გასაკვირი:
აღარ ვსვამ და არ ვეწევი არაფერს,
სხვანაირი აღმაფრენის ასაკი მაქ,
შენი სითბო ერთ დღეს მოვიალაფე...


<><><>მი,ლექსებით დავხურავ...

მიმი,
როცა მოვედი ცა ხატავდა მეწამულ
ფერებს,რაღაც ფუნჯით და აირია პალიტრა.
ჩამოღამდა უცებ და სამწუხაროდ ,მე წავალ.
ჩემი გამცილებელი მთვარე მზერით დამითვრა.
  ქუჩას შემორჩენია ვიღაც ლოთი-ავარა,
  ბნელ კუთხეში ლოდინით იღრიცება მეძავი.
  და მე ხელად გასული რითმის მოსაპარავად
  მოაჯირთან ვდგავარ და ისევ მტკვარს მივეძალე.
უხარია დინებას-გადახტომას ვაპირებ,
პოეტები, რატომღაც, თავს ადვილად იკლავენ.
ჩემდათავად სიკვდილზე ფიქრის დედა ვატირე,
ოღონდ არსად წახვიდე,ოღონდ ჩემთან იყავი.
  შუაღამე გადადის,ქუჩა-რკინის კარს უკან!
  სიცხიანი კაცივით მუზამ წამომახურა.
  შევიცვალე:
  სხვას ვამბობ,
  სხვას ვმღერი და სხვას ვუკრავ...
  სახლს ვაშენებ შენთვის, მიი, და ლექსებით დავხურავ!




<><><>მიმი,ალაბათ ივლისში...

გაყინული მოვედი, მიმი, ახლა გარედან,
ჩაი მინდა ცხელი და რაღაც უნდა მოგიყვე.
ო,იმდენი ვიფიქრე შენც გაგანდობ ბარემ და
მომეშვება.
ივლისში,ალბათ,ცოლად მოგიყვან.
არა,მართლა როგორი კაენია ცხოვრება,
ჰო,შენ არ დაიჯერო და გეუბნები:მწირავდა.
ახლა აქ სიარულის ნდომა გამიცხოველდა,
მე ჩემი მზე გამიცვდა და უცებ შენ მიწილადე.
ცაზე დაწვა ღრუბელი-გაფხორილი ფლამინგო,
თეთრი ცეცხლი ავანთე,კუდიანებს-არული.
პოეტი ვარ,მიმუნა,და ზოგჯერ უნდა გამიგო,
შემეშლება თუ რამე და თუ რაღაცას ავურევ.
შენ ნუ მოიღრუბლები,
შენ სულ იმხიარულე...



<><><>მიმი,შენ მაინც არ მოიღრუბლო...

მი,ზამთარია გარეთ...მაციებს...
ენა კბილებით მიჭირავს.რომ არ
ლიფტის კარამდე გამომაცილო,
უფრო დამსუსხავს დეკემბრის თოვა.
 
  ქვევით ეზოა,ბიჭები უბნის
  სვამენ, მე მესმის, არ მიკვირს ესეც.
  რომ მომეღრუბლო მეც ასეთ უღირს
  ლოთ- პოეტობას დავიწყებ დღესვე.

ქარი დაეშვა ველიდან დიღმის,
ქარი...ო ქარი...ისე გავს ქაფარს...
ქუჩის მძუნაგი ძაღლივით მიღრენს,
და სამი ძუძუ კიდია ზამთარს,
 
  ანუ სამი თვე და ოდნავ მეტი.
  ნავით მკათათვე გადაყავს ქარონს.
  ახლა მე ზავის პირობებს გწერდი,
  შენ კი ფეხებზე გკიდივარ,ქარო.

მიმი,შენ მაინც არ მოიღრუბლო...
შენ მაინც,ჩემო პატარა ქალო... 



<><><>მიმი, შენ ჩემთან იყავი...

ახლა წვიმა მწყურია, ცას გაწვიმდეს არ უნდა,
მე შენიდან მივდივარ,მხოლოდ დაბრუნებამდე.
ზედვაკელი პოეტი გასენტიმენტალურდა,
ჰო და მინდა, რატომღაც,(ოცნებაა) მე მგავდეთ
ყველა თბილისის ზურგზე ფეხით მოსიარულე,
ქუჩებია ღამის და მანქანების გარბენი.
ბევრი აილეწება,ისე მოსრიალდება,
პოეტები ვიდგებით თითზე ჩამოსათვლელი.
მიმი,მე მაპატიე ასე მედიდურობა,
მე შენამდეც მტანჯავდა ,,განდიდების მანია".
ჩემს ცხოვრებას უთუოდ დავასათაურებდი
ლაკონური სახელით, გი დე მოპასანივით,
რომ მე ადრე ,,ლამაზი მეგობარი” ვიყავი,
ახლა მტანჯავს მახინჯი სულის უმეგობრობა.
სისხლის ბოლო წვეთებიც ლექსებს გამორიყავენ,
დასალავად კი ყველას შენი სული ეყოფა.
ოღონდ ჩემთან იყავი!




<><><>მიმისთან

თავი მიკროავტობუსის მინაზე,
თვალებიდან საახალწლო თბილისს ვრთავ,
მთვარე მომდევს ყოველ მეტრზე,
ვიაზრებ,
მეძებარი ძაღლივით და
მიმისთან
უნათურო, მყუდრო, ბოლო ოთახში
ჩემი ფოტო ახატია მონიტორს.
მერე მიმი ადუღებს თუ მოხარშავს
რძიან ყავას და ღიმილით მომიტანს.
მერე "კატა-თაგვობანას" ვთამაშობთ,
ის ფრაუა, მე-უბრალო ვიკონტი,
მე მეორე პოეტი ვარ ქალაქში,
მაგრამ თავსაც ბუნებრივად ვიკატებ.
მერე ქვევით (ღამე არი) კორპუსის
შესასვლელთან, ქარი ძვალს რო იღრღნიდა,
ვაბოლებ და...ყვითელი ავტობუსით
(გულს ვტოვებ და) ტანი მიმაქ დიღმიდან.




<><><>მიმი, ქარი ჩვენს ჭადარს ემუქრება გაწეწვით

გარეგნული იმიჯი ჩემი სასაცილოა,
ჰო, ისეთი ჩია ვარ, წონა მკითხოთ არავინ.
მღლის ცხოვრება -ასეთი ჩქარი ატრაქციონი,
უფრო მეტად ფიქრი რომ-მელის ცივი სამარე.
  ღამე მძინაცს ცოტა და დილიდანვე ვმუშაობ,
  ნელა მოდის საღამო, რა თქმა უნდა, სხვა დროა:
  ანუ ერთად ყოფნის და ანუ უფრო უშარო,
  ანუ დროის ის დოზა, რასაც ლექსებს ვანდომებ.
მიმი, ქარი ჩვენს ჭადარს ემუქრება გაწეწვით,
დამეზაფრა ნერვები ამინდების შემყურე.
რაფაზე რომ დაყარე დილით პურის ნამცეცი
გადაკიდებს ერთმანეთს ამ დამშეულ ბეღურებს.
  მიმი, ისე მიყვარხარ არ მჭირდება სქოლიო,
  მთვარესაც არ დავინდობ, ისევ გავუმეორებ:
  მხოლოდ შენ და ლექსებმა როგორ შემიყოლიეთ,
  ზედვაკელი რაინდი, პოეტებში მეორე.





<><><>იმი, შენმა ოთახმა ჩაიხვია უანდერი...

მიმი, შენმა ოთახმა ჩაიხვია უანდერი,
ნოემბერსაც რა ცივი ამინდები დაჩემდა,
მეთერთმეტე სართულის აივნიდან ვადევნებ
თვალს და მარტო მე არა, სხვებიც გამოარჩევენ:
  ნაადრევმა ზამთარმა გზა მოყინა სარკისებრ,
  ლამის წაწყდეთ ფეხები შეციებულ ფრინველებს,
  ალბათ, მალე წინა თვის მზეებს მოვისაკლისებთ,
  და ამაოდ გაცდენილ დარებს ვერ მოვინელებთ.
დრო ნერვებზე თამაშობს და ნამდვილი შეშლაა,
დაღამების ლოდინი ისე უსაშველოა...
მიმი, ჩვენც და ჩვენსავით რამდენ წყვილს ეშველება,
როცა ბებერ თბილისში გაზაფხული შემოვა.





<><><>მიი...

მიმი,მგონი გავჩერდი,
ახლა ისე დუნე ვარ,
ალბათ შენც შეამჩნევდი,
რომ ეს მთელი დუნია
  უკვე ჩემი მგონია...
  რა დროს ლექსის წერაა.
  წარსულს მელანქოლია
  ვაჩუქე და წერა ვარ
ყველა შენი ღიმილის,
ყველა შენი მოქუფვრის.
დავერიე გვირილებს
და ზამთარში მოვკრიფე,
  ადრე გაზაფხულამდე
  გვირგვინად რომ დაგიწნა.
  მარტი მიყვარს უავდრო
  დაა...
  ისეთ ლერქსებს დაგიწერ,
რომ ერთხელაც მიწამო,
მერე გწამდე ბოლომდე.
მიმი, შენ თავს ვფიცავარ,
თავი გავიპოეტე:
  და ამ უსუსურ ლექსებს,
  მინდა,შენში ვნერგავდე,
  მე შენ გემგვანებოდე,
  შენ, უბრალოდ, მე მგავდე.




<><><>მიმი,მე და შენ პეკინზე...

წინათ რომ იყო- მეტი მზე,
წვიმის არცერთი კურცხალი.
მე და შენ ახლა პეკინზე
თბილისს სიყვარულს ვუცხადებთ.
დარჩა სოფელი- ღირსება,
ჩაცმა დავიწყე მარტივი:
შავი კეპი და ჯინსები...
ღვინო აღარ და... მარტინი.
და კაკაბაძის ეზოდან
მოვდივარ,ვახეტიალე
ფეხები...გზაზე მესროდნენ...
დავთვერი ახვლედიანით.
თავი პოეტად მოვნათლე,
მწარე ენები მქირდავენ.
საუკუნეებს მოვათევ,
ოღონდ შენ ჩემთან იყავი.




<><><>მიმი,წამოდი...

დღეს ყველაფერი შემოდგომას მიეწერება:
შენი სისუსტე...ჩემი ხველა...სველი ქალაქი...
ორლარიანი არყით მთვრალი ძმები-მწერლები,
დავა ბოდლერზე...მეტი ღელვა და ლაპარაკი.
დღეს ყველაფერი დაბრალდება პირველ ნოემბერს-
გაჩერებაზე მოლოდინი:მწვანე ბილბორდი...
ღმერთის რწმენა  თუ არწრმენა და მიტოვებაც,
და ისიც, წამით რომ გართულდი და გაიოლდი.
დღეს ყველაფერი დაიწყება უშენობიდან,
სახეში ხელებს შემომახლის ქარი-მარაო.
მეტი ტკივილი გამომხედავს შენობებიდან
და უფრო მეტად გავხდი სულს და დაუფარავი
ჩემი თვალები(უსათვალოდ მიყვარს ყურება)
დალაგდებიან სველ ქუჩაზე, როგორც ხელები.
და ბეღურები (დილით ჩემგან დანაპურები)
სარეცხის თოკზე დასხდებიან ყელმოღერებით.
დღეს ყველაფერი დაიწყება გუშინდელიდან,
მღვრიე ღრუბლებში მემალება მთვარე- შამანი.
წამოდი,მიმი,სანამ წვიმა წამოუშენდეს,
სანამ ხასიათს ამინდები მოგვიშხამავენ...
                                       
           

<><><>
იცით, ის პატარა გოგოა,
ისეთი გოგოა,რავიცი...
არ ვიცი მატარა როგორ და,
მციოდა, ადგა და ჩამაცვა.
ქარი შემოუჩნდა ჩვენ ჭადარს,
შედგა და ჩალეწა ლავიწი.
ვფიქრობ და ერთი მაქვს ეჭვად ,ხვალ...
ხვალ გულში ჩავსვამ და ჩავიწერ
იმ გოგოს...
ისეთი ციცქნაა...
ისეთი თბილია, ისეთი...
დედა, შენს სახელს ვფიცავარ,
ვერავინ ვერ მიგებს მის მეტი.
ბაღებში მოგროვდა ფოთოლი,
ქარმა მეც პერანგი გამაძრო.
დე, ხო ჯობია მოყოლილს,
მოგიყვანო და გაგაცნო?..
იათს ამინდები მოგვიშხამავენ...




<><><>(მიმი,მი...)

მე ახლა ისევ მორისონს ვუსმენ,
ქარი გარაჟებს უგინებს დედას.
წუხელ მაჯაზე გითვალე პულსი,
მშია და ცისფერ ეკრანზე გხედავ.
ჭაღებს ფილტვებზე დაედო ბოლი
და, რა თქმა უნდა- თვალებზე ლიბრი.
მე ვიცი ჩემი ცხოვრების ბოლო:
წინასწარ ლექსებს-ყვავილებს ვიბნევ
გულზე,რომელსაც დააჩნდა ღარი...
და სისხლი დადის მღვრიე და თბილი...
მე მინდა ასჯერ ასეთი ღამე,
რომ მილიონჯერ გხედავდე დილით.
ზეცას გაუშრა წვიმა და ცრემლი,
მოუხდა მზესაც ბაგეზე ღიმი.
მე კვლავ იმ ნაცნობ ჭადართან გელი,
მიდი რაა.. დროზე ჩამოდი, მიმი...



<><><>მიმი,მიყვარხარ

დღეს ისევ დათბა საშინელი ქარების მერე,
ხვალ,ალბათ,მოთოვს,საქართველოს ყველა ქალაქი
დაისუსხება...ერთი ფერი დაიპყრობს ფერებს,
მიმი,შენც თეთრი ჩაიცვი და მელაპარაკე
სადარბაზოსთან.
აიწურე მხრები ისე,რომ
თითქოს ვიღაცა გვიყურებს და ვმალავთ სიყვარულს.
მინდა,პირველი საახალწლო მზერა ვისროლო,
ცას ქვა უხლია,არ ვინაღვლო,ოღონდ იყავი
ჩემთან,მიი,შენი ლურჯი მტრედის აურით,
გადამდებია პირდაპირ და ჩემი  სიმშვიდე
ხვალე უთუოდ ზეცასავით გაიხმაურებს,
ოღონდ სუნთქვას და შენ სიყვარულს არ დამიშლიდნენ.
სასაცილოა,ნახე,ქარი-იუველირი
ფოთლებს ეძებს და ეტანება უფრო სიყვითლეს.
მალე მოგივა სმს-ით ჩემი წერილი,
არ დაიზარო,
რამდენჯერმე გადაიკითხე:
,,მიმი,მიყვარხარ!"



<><><>მი(მი),უნდა გაკოცო

გუშინ დავწერე,დღეს ვერა,
ზეგამდე უნდა მელოდოთ.
დედაქალაქში ყველაზე
სიმპათიური მელოტი
პოეტის ლექსმა თუ გინდათ
თავი რომ შეგიბრუალოთ,
თუ ვინმეს ხელი ითხოვა,
დათანხმდით,
არ იუაროთ.

მაგრამ მანამდე პირობა
მეცა მაქვს..ახლა იცინეთ..
მე მხოლოდ მის ხელს ვინებებ,
ვისი თვალებიც ციმციმებს
ყველაზე მეტად!..

მაოცებს:

ვერაფრით შევიყვარე მზე.
მი,მოდი უნდა გაკოცო,
მაგ ეშმაკუნა თვალებზე...



--------------------------------------------------------------------------------
<><><><>ძვირფასო, მოდი შევიკავოთ სუნთქვა მეასედ

ძვირფასო, მოდი შევიკავოთ სუნთქვა მეასედ,
დავზოგოთ ღმერთის ბოძებული მძიმე ჰაერი.
და მერე ისე, რომ გაიგონ მთელ ქვეყანაზე,
თუ როგორ გვიყვარს,გავაყოლოთ ცაში ფლაერებს
წარწერა: ,,ჩვენი სიყვარული არის მარადი”.
კი იცი ქარი მერე როგორც აათამაშებს
და სათითაოდ ქალაქები მოიპარავენ,
მთელ ქვეყანაზე კი არა და მთელ ქვეყანაში.
იტყვიან,როგორ შევიკავეთ სუნთქვა ენაზე,
რომ მერე გვეგრძნო უფრო მეტი მისი სიხშირე.
ახლა ეს გრძნობა დიდი არი აღმაფრენაზე,
უნდა გაკოცო, გთხოვ, ტუჩები გამომიშვირე.
შეხედე,ქარი დირიჟორობს ორკესტრს კამერულ-
შემოდგომიდან გადატანილს შობის კვირაში-
სველი ფოთლების... რა ძნელია ირუსთაველო,
ან შედარებაც ვის მოუვა ტავის წინაშე
ასე უმწეო...
მე მელნით ვწერ,რაღა კვირბები,
გული არ მქონდა გასაცემი სხვისთვის ნასახი.
და, რა თქმა უნდა, ქალიშვილო, გაგიკვირდებათ,
ისეთი ციცქნა იყავით, რომ შეძლეთ დასახლდით
პირდაპირ ცენტრში,მთავარ ძარღვზე,ანუ კოფოზე,
სადაც წყაროა დანარჩენი არტერიების...
მე ღმერთს ვუმადლი და პოეტურ მეტამორფოზებს,
დღეებს ,რომლებიც მარტო შენზე მაწერინებენ...



<><><>მიმი, ყავას შენი ლოყა დავაყოლო...

ყავას მინდა შენი ლოყა დავაყოლო,
მერე პირველ მოთოვილზე გავიდე,
ოღონდ გარეთ თბილი კოცნა გამაყოლე,
რომ იანვრის გულამღვრეულ ამინდებს
ასე ჩაცმულ-გალღობილი შევეომო,
ქუჩებს ფეხქვეშ დავიდევდე არარად.
მერე ისევ (თუ არ მეყო) შემოგივლი
ღიმილის და კოცნის მოსაპარავად.
რა მაგარი პოეტი ვარ,
გასაკვირი:
აღარ ვსვამ და არ ვეწევი არაფერს,
სხვანაირი აღმაფრენის ასაკი მაქ,
შენი სითბო ერთ დღეს მოვიალაფე...


<><><>მი,ლექსებით დავხურავ...

მიმი,
როცა მოვედი ცა ხატავდა მეწამულ
ფერებს,რაღაც ფუნჯით და აირია პალიტრა.
ჩამოღამდა უცებ და სამწუხაროდ ,მე წავალ.
ჩემი გამცილებელი მთვარე მზერით დამითვრა.
  ქუჩას შემორჩენია ვიღაც ლოთი-ავარა,
  ბნელ კუთხეში ლოდინით იღრიცება მეძავი.
  და მე ხელად გასული რითმის მოსაპარავად
  მოაჯირთან ვდგავარ და ისევ მტკვარს მივეძალე.
უხარია დინებას-გადახტომას ვაპირებ,
პოეტები, რატომღაც, თავს ადვილად იკლავენ.
ჩემდათავად სიკვდილზე ფიქრის დედა ვატირე,
ოღონდ არსად წახვიდე,ოღონდ ჩემთან იყავი.
  შუაღამე გადადის,ქუჩა-რკინის კარს უკან!
  სიცხიანი კაცივით მუზამ წამომახურა.
  შევიცვალე:
  სხვას ვამბობ,
  სხვას ვმღერი და სხვას ვუკრავ...
  სახლს ვაშენებ შენთვის, მიი, და ლექსებით დავხურავ!




<><><>მიმი,ალაბათ ივლისში...

გაყინული მოვედი, მიმი, ახლა გარედან,
ჩაი მინდა ცხელი და რაღაც უნდა მოგიყვე.
ო,იმდენი ვიფიქრე შენც გაგანდობ ბარემ და
მომეშვება.
ივლისში,ალბათ,ცოლად მოგიყვან.
არა,მართლა როგორი კაენია ცხოვრება,
ჰო,შენ არ დაიჯერო და გეუბნები:მწირავდა.
ახლა აქ სიარულის ნდომა გამიცხოველდა,
მე ჩემი მზე გამიცვდა და უცებ შენ მიწილადე.
ცაზე დაწვა ღრუბელი-გაფხორილი ფლამინგო,
თეთრი ცეცხლი ავანთე,კუდიანებს-არული.
პოეტი ვარ,მიმუნა,და ზოგჯერ უნდა გამიგო,
შემეშლება თუ რამე და თუ რაღაცას ავურევ.
შენ ნუ მოიღრუბლები,
შენ სულ იმხიარულე...



<><><>მიმი,შენ მაინც არ მოიღრუბლო...

მი,ზამთარია გარეთ...მაციებს...
ენა კბილებით მიჭირავს.რომ არ
ლიფტის კარამდე გამომაცილო,
უფრო დამსუსხავს დეკემბრის თოვა.
 
  ქვევით ეზოა,ბიჭები უბნის
  სვამენ, მე მესმის, არ მიკვირს ესეც.
  რომ მომეღრუბლო მეც ასეთ უღირს
  ლოთ- პოეტობას დავიწყებ დღესვე.

ქარი დაეშვა ველიდან დიღმის,
ქარი...ო ქარი...ისე გავს ქაფარს...
ქუჩის მძუნაგი ძაღლივით მიღრენს,
და სამი ძუძუ კიდია ზამთარს,
 
  ანუ სამი თვე და ოდნავ მეტი.
  ნავით მკათათვე გადაყავს ქარონს.
  ახლა მე ზავის პირობებს გწერდი,
  შენ კი ფეხებზე გკიდივარ,ქარო.

მიმი,შენ მაინც არ მოიღრუბლო...
შენ მაინც,ჩემო პატარა ქალო... 



<><><>მიმი, შენ ჩემთან იყავი...

ახლა წვიმა მწყურია, ცას გაწვიმდეს არ უნდა,
მე შენიდან მივდივარ,მხოლოდ დაბრუნებამდე.
ზედვაკელი პოეტი გასენტიმენტალურდა,
ჰო და მინდა, რატომღაც,(ოცნებაა) მე მგავდეთ
ყველა თბილისის ზურგზე ფეხით მოსიარულე,
ქუჩებია ღამის და მანქანების გარბენი.
ბევრი აილეწება,ისე მოსრიალდება,
პოეტები ვიდგებით თითზე ჩამოსათვლელი.
მიმი,მე მაპატიე ასე მედიდურობა,
მე შენამდეც მტანჯავდა ,,განდიდების მანია".
ჩემს ცხოვრებას უთუოდ დავასათაურებდი
ლაკონური სახელით, გი დე მოპასანივით,
რომ მე ადრე ,,ლამაზი მეგობარი” ვიყავი,
ახლა მტანჯავს მახინჯი სულის უმეგობრობა.
სისხლის ბოლო წვეთებიც ლექსებს გამორიყავენ,
დასალავად კი ყველას შენი სული ეყოფა.
ოღონდ ჩემთან იყავი!




<><><>მიმისთან

თავი მიკროავტობუსის მინაზე,
თვალებიდან საახალწლო თბილისს ვრთავ,
მთვარე მომდევს ყოველ მეტრზე,
ვიაზრებ,
მეძებარი ძაღლივით და
მიმისთან
უნათურო, მყუდრო, ბოლო ოთახში
ჩემი ფოტო ახატია მონიტორს.
მერე მიმი ადუღებს თუ მოხარშავს
რძიან ყავას და ღიმილით მომიტანს.
მერე "კატა-თაგვობანას" ვთამაშობთ,
ის ფრაუა, მე-უბრალო ვიკონტი,
მე მეორე პოეტი ვარ ქალაქში,
მაგრამ თავსაც ბუნებრივად ვიკატებ.
მერე ქვევით (ღამე არი) კორპუსის
შესასვლელთან, ქარი ძვალს რო იღრღნიდა,
ვაბოლებ და...ყვითელი ავტობუსით
(გულს ვტოვებ და) ტანი მიმაქ დიღმიდან.




<><><>მიმი, ქარი ჩვენს ჭადარს ემუქრება გაწეწვით

გარეგნული იმიჯი ჩემი სასაცილოა,
ჰო, ისეთი ჩია ვარ, წონა მკითხოთ არავინ.
მღლის ცხოვრება -ასეთი ჩქარი ატრაქციონი,
უფრო მეტად ფიქრი რომ-მელის ცივი სამარე.
  ღამე მძინაცს ცოტა და დილიდანვე ვმუშაობ,
  ნელა მოდის საღამო, რა თქმა უნდა, სხვა დროა:
  ანუ ერთად ყოფნის და ანუ უფრო უშარო,
  ანუ დროის ის დოზა, რასაც ლექსებს ვანდომებ.
მიმი, ქარი ჩვენს ჭადარს ემუქრება გაწეწვით,
დამეზაფრა ნერვები ამინდების შემყურე.
რაფაზე რომ დაყარე დილით პურის ნამცეცი
გადაკიდებს ერთმანეთს ამ დამშეულ ბეღურებს.
  მიმი, ისე მიყვარხარ არ მჭირდება სქოლიო,
  მთვარესაც არ დავინდობ, ისევ გავუმეორებ:
  მხოლოდ შენ და ლექსებმა როგორ შემიყოლიეთ,
  ზედვაკელი რაინდი, პოეტებში მეორე.





<><><>იმი, შენმა ოთახმა ჩაიხვია უანდერი...

მიმი, შენმა ოთახმა ჩაიხვია უანდერი,
ნოემბერსაც რა ცივი ამინდები დაჩემდა,
მეთერთმეტე სართულის აივნიდან ვადევნებ
თვალს და მარტო მე არა, სხვებიც გამოარჩევენ:
  ნაადრევმა ზამთარმა გზა მოყინა სარკისებრ,
  ლამის წაწყდეთ ფეხები შეციებულ ფრინველებს,
  ალბათ, მალე წინა თვის მზეებს მოვისაკლისებთ,
  და ამაოდ გაცდენილ დარებს ვერ მოვინელებთ.
დრო ნერვებზე თამაშობს და ნამდვილი შეშლაა,
დაღამების ლოდინი ისე უსაშველოა...
მიმი, ჩვენც და ჩვენსავით რამდენ წყვილს ეშველება,
როცა ბებერ თბილისში გაზაფხული შემოვა.





<><><>მიი...

მიმი,მგონი გავჩერდი,
ახლა ისე დუნე ვარ,
ალბათ შენც შეამჩნევდი,
რომ ეს მთელი დუნია
  უკვე ჩემი მგონია...
  რა დროს ლექსის წერაა.
  წარსულს მელანქოლია
  ვაჩუქე და წერა ვარ
ყველა შენი ღიმილის,
ყველა შენი მოქუფვრის.
დავერიე გვირილებს
და ზამთარში მოვკრიფე,
  ადრე გაზაფხულამდე
  გვირგვინად რომ დაგიწნა.
  მარტი მიყვარს უავდრო
  დაა...
  ისეთ ლერქსებს დაგიწერ,
რომ ერთხელაც მიწამო,
მერე გწამდე ბოლომდე.
მიმი, შენ თავს ვფიცავარ,
თავი გავიპოეტე:
  და ამ უსუსურ ლექსებს,
  მინდა,შენში ვნერგავდე,
  მე შენ გემგვანებოდე,
  შენ, უბრალოდ, მე მგავდე.




<><><>მიმი,მე და შენ პეკინზე...

წინათ რომ იყო- მეტი მზე,
წვიმის არცერთი კურცხალი.
მე და შენ ახლა პეკინზე
თბილისს სიყვარულს ვუცხადებთ.
დარჩა სოფელი- ღირსება,
ჩაცმა დავიწყე მარტივი:
შავი კეპი და ჯინსები...
ღვინო აღარ და... მარტინი.
და კაკაბაძის ეზოდან
მოვდივარ,ვახეტიალე
ფეხები...გზაზე მესროდნენ...
დავთვერი ახვლედიანით.
თავი პოეტად მოვნათლე,
მწარე ენები მქირდავენ.
საუკუნეებს მოვათევ,
ოღონდ შენ ჩემთან იყავი.




<><><>მიმი,წამოდი...

დღეს ყველაფერი შემოდგომას მიეწერება:
შენი სისუსტე...ჩემი ხველა...სველი ქალაქი...
ორლარიანი არყით მთვრალი ძმები-მწერლები,
დავა ბოდლერზე...მეტი ღელვა და ლაპარაკი.
დღეს ყველაფერი დაბრალდება პირველ ნოემბერს-
გაჩერებაზე მოლოდინი:მწვანე ბილბორდი...
ღმერთის რწმენა  თუ არწრმენა და მიტოვებაც,
და ისიც, წამით რომ გართულდი და გაიოლდი.
დღეს ყველაფერი დაიწყება უშენობიდან,
სახეში ხელებს შემომახლის ქარი-მარაო.
მეტი ტკივილი გამომხედავს შენობებიდან
და უფრო მეტად გავხდი სულს და დაუფარავი
ჩემი თვალები(უსათვალოდ მიყვარს ყურება)
დალაგდებიან სველ ქუჩაზე, როგორც ხელები.
და ბეღურები (დილით ჩემგან დანაპურები)
სარეცხის თოკზე დასხდებიან ყელმოღერებით.
დღეს ყველაფერი დაიწყება გუშინდელიდან,
მღვრიე ღრუბლებში მემალება მთვარე- შამანი.
წამოდი,მიმი,სანამ წვიმა წამოუშენდეს,
სანამ ხასიათს ამინდები მოგვიშხამავენ...
                                       
           

<><><>
იცით, ის პატარა გოგოა,
ისეთი გოგოა,რავიცი...
არ ვიცი მატარა როგორ და,
მციოდა, ადგა და ჩამაცვა.
ქარი შემოუჩნდა ჩვენ ჭადარს,
შედგა და ჩალეწა ლავიწი.
ვფიქრობ და ერთი მაქვს ეჭვად ,ხვალ...
ხვალ გულში ჩავსვამ და ჩავიწერ
იმ გოგოს...
ისეთი ციცქნაა...
ისეთი თბილია, ისეთი...
დედა, შენს სახელს ვფიცავარ,
ვერავინ ვერ მიგებს მის მეტი.
ბაღებში მოგროვდა ფოთოლი,
ქარმა მეც პერანგი გამაძრო.
დე, ხო ჯობია მოყოლილს,
მოგიყვანო და გაგაცნო?..
იათს ამინდები მოგვიშხამავენ...




<><><>(მიმი,მი...)

მე ახლა ისევ მორისონს ვუსმენ,
ქარი გარაჟებს უგინებს დედას.
წუხელ მაჯაზე გითვალე პულსი,
მშია და ცისფერ ეკრანზე გხედავ.
ჭაღებს ფილტვებზე დაედო ბოლი
და, რა თქმა უნდა- თვალებზე ლიბრი.
მე ვიცი ჩემი ცხოვრების ბოლო:
წინასწარ ლექსებს-ყვავილებს ვიბნევ
გულზე,რომელსაც დააჩნდა ღარი...
და სისხლი დადის მღვრიე და თბილი...
მე მინდა ასჯერ ასეთი ღამე,
რომ მილიონჯერ გხედავდე დილით.
ზეცას გაუშრა წვიმა და ცრემლი,
მოუხდა მზესაც ბაგეზე ღიმი.
მე კვლავ იმ ნაცნობ ჭადართან გელი,
მიდი რაა.. დროზე ჩამოდი, მიმი...



<><><>მიმი,მიყვარხარ

დღეს ისევ დათბა საშინელი ქარების მერე,
ხვალ,ალბათ,მოთოვს,საქართველოს ყველა ქალაქი
დაისუსხება...ერთი ფერი დაიპყრობს ფერებს,
მიმი,შენც თეთრი ჩაიცვი და მელაპარაკე
სადარბაზოსთან.
აიწურე მხრები ისე,რომ
თითქოს ვიღაცა გვიყურებს და ვმალავთ სიყვარულს.
მინდა,პირველი საახალწლო მზერა ვისროლო,
ცას ქვა უხლია,არ ვინაღვლო,ოღონდ იყავი
ჩემთან,მიი,შენი ლურჯი მტრედის აურით,
გადამდებია პირდაპირ და ჩემი  სიმშვიდე
ხვალე უთუოდ ზეცასავით გაიხმაურებს,
ოღონდ სუნთქვას და შენ სიყვარულს არ დამიშლიდნენ.
სასაცილოა,ნახე,ქარი-იუველირი
ფოთლებს ეძებს და ეტანება უფრო სიყვითლეს.
მალე მოგივა სმს-ით ჩემი წერილი,
არ დაიზარო,
რამდენჯერმე გადაიკითხე:
,,მიმი,მიყვარხარ!"



<><><>მი(მი),უნდა გაკოცო

გუშინ დავწერე,დღეს ვერა,
ზეგამდე უნდა მელოდოთ.
დედაქალაქში ყველაზე
სიმპათიური მელოტი
პოეტის ლექსმა თუ გინდათ
თავი რომ შეგიბრუალოთ,
თუ ვინმეს ხელი ითხოვა,
დათანხმდით,
არ იუაროთ.

მაგრამ მანამდე პირობა
მეცა მაქვს..ახლა იცინეთ..
მე მხოლოდ მის ხელს ვინებებ,
ვისი თვალებიც ციმციმებს
ყველაზე მეტად!..

მაოცებს:

ვერაფრით შევიყვარე მზე.
მი,მოდი უნდა გაკოცო,
მაგ ეშმაკუნა თვალებზე...



თვალებიდან საახალწლო თბილისს ვრთავ,
მთვარე მომდევს ყოველ მეტრზე,
ვიაზრებ,
მეძებარი ძაღლივით და
მიმისთან
უნათურო, მყუდრო, ბოლო ოთახში
ჩემი ფოტო ახატია მონიტორს.
მერე მიმი ადუღებს თუ მოხარშავს
რძიან ყავას და ღიმილით მომიტანს.
მერე "კატა-თაგვობანას" ვთამაშობთ,
ის ფრაუა, მე-უბრალო ვიკონტი,

მე მეორე პოეტი ვარ ქალაქში,
მაგრამ თავსაც ბუნებრივად ვიკატებ.

მერე ქვევით (ღამე არი) კორპუსის
შესასვლელთან, ქარი ძვალს რო იღრღნიდა,
ვაბოლებ და...ყვითელი ავტობუსით
(გულს ვტოვებ და) ტანი მიმაქ დიღმიდან.

დიდი მადლობა კიდევ დაკიდევ, გაკოცეთ უუუუამრავი :-*

ზედვაკელი  სულ შენი ბრალია ეგ გაუგებრობები >:P

ვხუმრობ კაცო ეხლა არ დამისერიოზულოთ ;;) :D

თუ ერთნაირად ვწერთ,ეგ კიდევ უფრო მაგარი რამე მგონია,მაგრამ შეუძლებელიც.

20. ..

ისევ ყოჩაღ..

თვითონაც არ იცი.. რამდენად კარგი ნაწერია..

ყველა სიკეთით..
ნიკა ჩერქეზიშვილი. 2010-05-06 17:24:24

--------------------------------------------------------------------------------
მე აქ ძმაკაცს დავეთანხმები...

და ნიჩოს კიდევ:)

მიმუნია,მომეწონა ეს ლექსი...

რა თქმა უნდა, ჭასაც არ უთქვამს ეგრე, რომ მე და შენ ერთნაირად ვწერთ:)

სხვა რამე თქვა ჭამ:)

გზაზე, სადაც ჩაიარე გუშინ,
მეეზოვემ გადაგავა დილა,
უულამაზესი....კარგი ირიკა-ყირამალა :) და....

რა საყვარელი და რა კარგი ლექსიააა :)


ძალიან მომეწონა მე და ჩაგეხუტევო

სანამ თორმეტს ჩამოჰკრავს და გამცემს
გათენება, ფიქრებს დუმილს ვატან

ერთი ამოსუნთქვით იკითხება და რისი მოცოდვილებაზეა ლაპარაკი?
ცოტა ლამაზად თქმა ვისწავლოთ, მაშინაც, როცა ლექსი არ მოგვწონს და აუცილებელია მაინცდამაინც ამის აღნიშვნა მკითხველისთVის:)

სანომ ისწავლა და ნუნუნუნუ ვერ ისწავლის ვითომ?:D

ქუჩა ღამეს თვალებიდან  იხსნის,

ეს რა მაგრად თქვი :)
პატარა ქალი:-*

ნუნუნუნუნუნუნუნუ რა გინდა?
იცი რა გინდა?
წაიკითხე ლექსი?
რომელი აბზაცია აქ ნაცოდვილარი?
ვითმ თქვი რაღაც ხო?
აბა ეხლა ღრმად ჩაისუნთქე და ახტი ათჯერ ჰაერში!

შემოგევლე შენ , მრავალ გიორგობას ჩემი საყვარელო გოგო :-*
ამაზე მეტი "ცოდვილობა" ვერაფერი წაიკითხე ნუნუნუნუ ურაკზე ? ;)

ყველაფერი მცდელობით იწყება ძვირფასო, თუ არ ეცადე არაფერი არ გამოვა არასდროს :D

არ მომეწონა,ლექსია ეს, თუ წერთ  წერეთ რას ცოდვილობთ 00

ვა პიველად მოვკარი შენ ლექსებს თვალი ბრავოოოოოოოო აი უმაგრესი ლექსია გენაცვალე გემოვნებიან და შDინაარსიანჯ ლექსება ცერ++

ძალიან მომწონს შენი ლექსები, ირინკა :)

გაიხარე.
ძალიან მაგრად წერ!!!

კარგია, ირინკა, გიორგობას გილოცავ:)

მეეზოვემ გადაგავა დილა,
ბებერი ხე კვლავ იმ მოხუცს უცდის,
წლების წინ რომ მზესუმზირას ყიდდა


კარგია ძალიან....

..

ისევ ყოჩაღ.. :)

თვითონაც არ იცი.. რამდენად კარგი ნაწერია..

ყველა სიკეთით..

ერთნაირობაში ვიგულისხმე...ერთნაირად უკეთესები ხართ მეტქი...:-*
არ გაბრაზდე პატარა...ნიჭიერო.... მასე არ უნდა მეთქვა....უფრო გაიზარდე მეთქი ასე მინდოდა...:-*მართლა...

დროთა განმავლობაში ტექნიკური მხარეების დახვეწა, არ ნიშნავს მაინცდამაინც ვინმეს გავლენას.

თუმცა, არამგონია, ამას ვინმე უარყოფითი კუთხით ამბობდეს აქ:)

მე მომწონს

ისა, შეიძლება ერთი-ორი სიტყვა მეც ვთქვა?

ერთხელ ვიჩხუბე სავით ამ თემაზე და ახლა აღარ გავბრაზდები, უბრალოდ მეცინება

გიო სხვას წერს და ირინკა სხვას

ირი ჩემთან მოდის ძალიან ახლოს, თითქმის ყველა ლექსით და ყველა სიტყვით, გიო ვერ...

ეგ იმას არ ნიშნავს რომ, ერთი მეორეს ჯობია, უბრალოდ  ირი ძალიან ქალურია და მე ეს მომწონს მის ლექსებში და საერთოდ, გაუმარჯოს ქალურობას :D

და გეყოთ ამ თემაზე, ნუ ამიღელვეთ ბავშვი :))

არა რა ერთნაირად კაცო, მე ირინკას ლექსები ასჯერ უფრო მეტად მომოწნს, ვიდრე ზედვაკელის და ეგ არ ქნა ირინკა ,, :)

კი არის აქ ირინკასგან განსხვავებული რიტმი მაგრამ მაინც არის ეს  ირინკას ლექსი და ხელწერა და ხასიათი..

ხუთიანით მოვალ აქ მერე...

:-*

უი გულის მოკვლა ოტტოსთვის არ დამიწერია, მეცხრე კომენტარს მივმართე :D

11. გული მომიკალი პირდაპირ  :))

ვიცოდი ვიღაც რომ მაინც იტყოდა ერთნაირად დაიწყეთ წერაო, არადა ადრეც მქონდა მსგავსი რიტმის და წყობის ლექსები . უბრა;ლოდ ახლა სესამჩნევი გახდა რატომღაც :)

ერთი რაც მომეწონა კატის მომენტი : )

თქვენ მე მგონი ერთნაირად დაიწყეთ წერა...
მშვენიერი დუეტი გამოდის...55555555555

არა, არ მომწონს, ვერცერთ ნაწილსაც ვერ გამოვარჩევ, ავტორის ლექსია ეს მხოლოდ და მეტი არაფერი.

პ.ს საწყენად არ ვამბობ :)

ჰო, ფახულ, ასე აშკარად სჯობს:-*

სიმართლე რომ გითხრა მეც არ მომწონდა ეგ ტე და შევცვალესავით, შეიძლებ შევცვალო კიდევ რაღაცეები :)

მადლობა ხალხ ;;) დღევანდელ დღეს გილოცავთ ყველას, მრავალს დაესწარით :-*

ირი, შენთან სხვა პოეზიაა.. ლამაზი და ტკივილიანი.

5

კარგია, ფინალი განსაკუთრებით:)
"ფიქრებს ნერწყვებს ვატან
ოთახისკენ" - ეს ფრაზა კი არ მომეწონა.

ქუჩებს თვალებს რომ აუხვევს ღამე,
ვიცდი, სანამ დაითვლიდეს თორმეტს,
ვემალები უღიმღამო სახლებს,
უძილობას მარცვალ-მარცვალ ვტოვებ.

მოწონება ჩემგანაც 555 :)

კარგია, კარგი...

ქუჩებს  თვალებს  რომ  აუხვევს  ღამე,
ვიცდი  სანამ  დაითვლიდეს  თორმეტს,  :)

ქუჩა  ღამეს  თვალებიდან  იხსნის,
განრიგით  კი...  დღე - მე  ვიხუჭები.  :)

მომეწონა  :)

ირი...

მომეწონა მე ეს ლექსი.

5 - ს გიწერ :)