ვზივარ  და ეს უკვე  კარგია.
      რადგან დიდი შანსი იყო  ჰორიზონტალურად ვყოფილიყავი,ეტყობა დასვენებამ თავისი ჰქნა  და ვეღარ ვთვრები.
თუმცა წავიკითხე  და ეს  შეიძლება მეორე სტადიაა.  მადლობა უფალს, რომ არსებობს მეორე სტადია, სადაც შეგიძლია მოითქვა სული და შეაფასო განვლილი წლები, (ამაზე მეტ სისულელეს ვერავინ დაწერდა)  ამიტომ ამაყი ვარ, ვფიქრობ დროში აცდენილებზე    და სივრცეაცდენილებზე.  არ ვიცი დროზე დავიბადე ? იქნებ  ვიჩქარე დაბადება?  ან სულაც დავაგვიანე.    მე არ მჯერა  ორი მამის.    მამა ერთია.  ვიცი და ვხედავ, როგორ ვირჩევდი დაბადების ადგილს და ოჯახს.  ჩვენ    თვითონ ვირჩევთ,  იმათ    ვინც უნდა გვშობოს და ვინც  უნდა გაგვზარდოს  და ისიც ვიცით, რაც უნდა გავიაროთ.    ოღონდ ეგაა რომ გასავლელის შეცვლა შეგვიძლია.    სხვანაიარად ვერ ვიქნებოდი თავისუფალი.
      ხანდახან მახსენდება სულად ყოფნის დრო, მაგ წუთებში  საოცარ ტკივილს ვგრძნობ, ტკივილს და შიშს  ერთდროულად, ძნელი და რთულია ჭეშმარიტების დატევა  და ხანდახან არც სურვილი გვაქვს.  ჩვენ ხომ ასე ძლიერ ვგავართ ერთმანეთს. მთელი ცხოვრება მსგავსის ძიებაში გადის    და მგონია რომ ცხოვრების მიზანიც ეგაა.
    ვერა, მაინც ვერ დავიტევთ.  ჩვენზე დიდია ეს ოხერი ჭეშმარიტება, თან მაგარი საშიში სჩანს, ისე ძალიან რომ თან გინდა და თან გაურბიხარ.  ცეცხლივითაა, გასათბოად რომ კარგია და თუ შიგ ჩავარდი დაგწვავს.  არადა სხვანაირად  ხსნაც    არ არი . 
      უნდა გარისკო, ჩვენი ბუნება  ფენიქს გავს, ცეცხლის გარეშე  არ იცვლება, ერთხელაც უნდა დავიჯეროთ და ჩავხტეთ    ამ ცეცხლში, რომ იქიდან დაბადებულნი კვლავ აღვდგეთ.    რადგან    ცეცხლში  უნდა ვიშვათ ჭეშმარიტად  და ჭეშმარიტებისთვის.   
      ვისაც მოგბეზრდათ  უქმად ყოფნა,  მაგარ კოცონს ვანთებ  ხვალ, წალმის ალზე მინდა ვიშვა ახლად , კოცონთან ღვინოს დავთოვებ  დოქებით ჩაციებულს რომ დავბრუნდებით, კარგა გამოვთვრეთ, სიცოცხლის სადღეგრძელოც დავლიოთ.  ვინც მზად ხართ გელით. კოცონის მისამართს ყურში ჩაგჩურცულებთ.
      ეხლა კი ყველას გეტყვით;    ნახვამდის, დათქმულ ადგილამდე.   
      შეხვედრის ადგილს არ ვცვლი...