მთვარე ცის ლოჟიდან ვერცხლისფერ ლორნეტით
ჩრდილების თეატრის თამაშს აკვირდება.
ღამე - ძველმოდური ბარის შანსონეტი
ხსოვნის ფირფიტიდან სიმღერას მპირდება.
უკრავს მელოდია და თითქოს იქა ვარ,
მოწყვეტილ წამების ჩაუმქრალ კოცონთან.
უცებ გაიღვიძა ხსოვნაში იმ ქალმა,
ვისაც შემთხვევასთან ხელკავი მოსწონდა...
ღამე - ძველმოდური ბარის შანსონეტი
ხსოვნის ფირფიტიდან სიმღერას ასრულებს.
მთვარეს გაუვარდა ხელიდან ლორნეტი,
რადგან განშორება არ სურდა წარსულთან...

      ჯერ ნუ გამიშვებ...

ვიძენ და ვკარგავ ადამიანებს
და მეშინია მხოლოდ იმ ერთის,
კარის შეხსნა არ დამაგვიანდეს,
თუ კარს შემთხვევით მოადგა ღმერთი.
რაც მეტს ვეცნობი ადამიანებს,
მით მეტად ფასობს თვისება ძაღლის.
ყოფა ცხოვრებას მინაგვიანებს
და მიწუხს სული სხეულის სახლში.
ვიღებ შურის თვალს სიკეთის წილად,
მადლი მადლობას არასდროს ითხოვს...
მიზის ორგული უბეში თბილად,
ვგრძნობ, როგორ ჟონავს უბიდან სითბო.
მევსება სული სუნით ქარიშხლის,
ვეძებ იმ სიტყვას, ჯერაც რომ ვერ ვთქვი.
ღმერთო, იმ ქვეყნად ჯერ ნუ გამიშვებ,
სანამდე კაცში არ ვპოვე ღმერთი!..