გიხილე და ვფიქრობ,რომ ახლა მე შენზე რა ვიცი?
დავფიქრდი და ვიცი,რომ ვიცი მე შენზე არც არა,
მაგრამ მე დღეიდან ყოველი უჯრედით განგიცდი,
თუ გინდა იყავი ბრძენი და თუ გინდა ცანცარა...

და შენი თვალების საზომი დღეს არის სამყარო,
სამყაროს საზომი იყო და იქნება პარსექი,
მოვკრიფე ვარსკვლავნი და ყველა შენს ფერხთით დავყარე,
ასეთი უბრალო,ასეთი ლამაზი, ასეთი

ხარ. მე ვარ პოეტი (და თუნდაც მიწოდე შეშლილი)
ზოგისთვის სულელი და ზოგი მიწოდებს გენიოსს,
მე შენთან მოვედი,ვიდრე უშენობა შემშლიდა,
რადგანაც შენში ხომ მაინც ის ქალური გენია,

რაც ჩადო უფალმა და ახლა სამყაროს კოდივით
შენშია,მე მტკივა უზომოდ იმ ნეკნის ადგილი,
რომელიც დამაკლდა და ჩვენი შეხვედრის მოტივი,
სულ ერთი გოჯი და მტკაველი,ან თუნდაც ადლია.

გავშალე ზეცაზე დღეს შენთვის სურვილის ფერები,
ფერებმა სურვილის ზეცაზე დღეს შენთვის გამშალა
და ტკბილი შხამივით ახლა მე ვენებში მერევა
გრძნობა და მოგხვიე ჩემს მუზას ლექსების თავშალი.

გულში დუღს სისხლი და ვენიდან ღრუბელი აორთქლდა,
მეწამულ ნისლებად ერევა სამყაროს-შენს თვალებს,
იმპულსმა გაგლიჯა მკერდი და გაგლიჯა აორტა
და შენი სამყარო მინდა რომ ზეცამდე შევცვალო.

იქნება ოდესღაც გიცნობდი,მიყვარდი,რა ვიცი?
დავფიქრდი და ვიცი,რომ ვიცი მე შენზე არც არა,
მაგრამ მე ყოველი ნერვით და უჯრედით განგიცდი,
თუ გინდა იყავი ბრძენი და თუ გინდა ცანცარა.

ამას ვწერ მე შენით შეშლილი!შეშლილი! პოეტი...