მარტო მოდიხარ,
იმ ქვეყნადაც მიდიხარ მარტო,
ამ გზაზე მხოლოდ ერთი,
ღმერთი თუ გეშველება.
და რაც დრო გადის
მაჯისცემას მით უფრო ატყობ,
რომ ხელჩაქნევას შეაჩვიეს
ხელი ხელებმა...
მერე კი ზომავ ამ მანძილის
გრძედებს, განედებს,
იმ დროს იცოხნი,
რომ იყავი უფრო ნამდვილი.
მერე ერთბაშად ყველაფერზე
ფიქრს თავს ანებებ
და თავს იტყუებ
უგემური ყოფის გარნირით.
პირუთვნელი დრო აგიწონის
ყველა საქციელს,
ჰორიზონტალში თუ შევსებულს
მხოლოდ შვეულად...
რას გაექეცი, ან შენ თვითონ
ვინ გააქციე,
მონანიება-პატიებას
ვერ შეჩვეულმა.
შვილებს გადასდე სიყვარული
მძიმე სენივით,
ყოფნა-არყოფნას შორის ტირეს
შუბლზე დრო გიჩენს.
და შენს ვარდისფერ სათვალესაც
მუქად შემინულს,
სურს ეს ცხოვრება ტკივილივით
მალე მოგირჩეს...