სარკის წინ მდგომი, როცა თვალებს უმალავ დაღლას.
არ გინდა თითქოს, გამოუტყდე , რომ უკვე შეცდი.
რომ საკუთარი ხელებითვე დაისვი დამღა,
სხვის თვალში არა – საკუთარში იპოვნე ფეტვი.

არ გინდა თქმა და სულაც ვისთან გჭირდება სიტყვა,
ყოველი აზრი პირს მომდგარი ხომ შენ ხარ თვითონ.
მერე ჯიუტობ, თავს ებრძვი და გულს მოგდის რისხვა.
გულში პასუხებს ეძებ მაგრამ... პასუხობ ვითომ?!

ახლა კი დგახარ, ცარიელი, როგორც არასდროს,
სარკის ორეულს ცელქი გოგოს ნიღაბს აჩეჩებ.
შენივ აჩრდილებს გაურბიხარ, სიზმრად დარაჯობ,
რომ განერიდო და გაექცე იქაც – მნახველებს.

გარბიხარ არსად, არსაიდან ბრუნდები შენში,
ისე დაღლილი, გეზარება კვლავ დაიბადო
და გეშინია ყველასი და ყველაფრის.შეგშლის
ან უკვე ხარ და... სარკის მიღმა დარჩები მარტო.