დილით, რიჟრაჟზე,
სანამ მზის სხივი მიატანს ზეცას,
სანამ გაშლილ მკერდს
დაუკოცნის ხეხილს და ვენახს,
იღვიძებს, დგება, ყავარჯნით ხელში
დიალოგს მართავს საკუთარ ღმერთთან,
ერთი ნაფაზი, ორი ნაფაზი
და მესამეში პოულობს შვებას.
ეს მამაჩემი ხვდება ალიონს,
მისი  ფიქრები ჩემს ფიქრში ელავს!
და ვიწყებ წერას,
რამეთუ, უკვე ვეღარ ვიკავებ
გახსნილ გულიდან წამოსულ მელანს.
მე მწამს,
რომ დაისი არ არის მხოლოდ
მზის ჩასვლა და მის მერე უფრო
სანატრელია სიცოცხლე ქვეყნად.
"ვერა..."
ვფიქრობ და მერე  ამ საზღვარს
გაშმაგებული, მუშტებით ვლეწავ.
მამა, ფრთები მაქვს ძალიან მძიმე,
აფრენა მინდა,
მაგრამ ჭინკები მიღრღნიან მხრებთან,
რადგან მე ვხედავ:
ხალხის ნაწილი მოჰგვანან აქ მგლებს,
სოფლის ბოლოზე
რომ ყმუიან მშივრები ერთხმად,
ნაწილმა ფულში გადაცვალა(ოცდაათ ლარში)
და ისევ ცვლიან
და მღერიან ბოზები -"ех, раз..."
ვიხსენებ  შენთან აწეულ ჭიქას,
პირველად როცა დავლიეთ ერთად,
არ მავიწყდება შენი დალოცვა:
"შვილო, არასდროს დაკარგო რწმენა".
დილით, რიჟრაჟზე,
სანამ მზის სხივი მიატანს ზეცას,
სანამ გაშლილ მკერდს
დაუკოცნის ხეხილს და ვენახს,
სოფელში დადის ერთი კაცი
ყავარჯნით ხელში, კაცი რომელიც
მხურვალე გულით საუბრობს ღმერთთან.