ქალაქი დორტმუნდი.ცაა ნაცრისფერი.
შენ ერთი შეშლილი მხატვარი გოგო ხარ.
სიზმრებად მოვარდნილ მუზებს იმეორებ,
ფუნჯზე მბრძანებლობ და თან ხატავ ცოტ–ცოტას..
ქუჩები სავსეა, ხალხით – ტურისტებით
და მაინც საოცრად მკვდარია გარემო.
ალბათ,როგორ გიჭირს უცხო ქალაქიდან
უბრალოდ ადგე და დუმილი განდევნო...
ოთახში – „bjornstad“, ბევრი თეთრი ტილო
და ფერთა გამები  – ამძიმებს აურას.
აკვარელს,ამბობ რომ სიგრილის სუნი აქვს,
რატომღაც და თურმე, გაგონებს ბათუმსაც.
მთელი დღე დაღლილი ამდენი უცხოთი,
საღამოს მშობლიურს იბრუნებ ხასიათს.
თუ დღისით საუბრობ ხალხთან გერმანულად,
სიზმრებს ძველებურად – ქართულად ნახულობ..
ამბობ,სულაც არ ხარ სულით პატრიოტი
და მაინც მშობლიურს ვერ გაცდი ტკივილებს.
შენ სიგიჟე გინდა,ცოტა სისულელე
და მისი ალერსი რომ გიყვარს ცის კიდე
მდე – ხშირად იმეორებ.ფიქრობ მიგივიწყა,
ფიქრობ არ ახსოვხარ,გტკივა და გადარდებს.
დღეს ყველა ნიღაბი სახეს ააგლიჯე,
უბრალოდ ისროლე ან გვერდზე გადადე..
თავს გრძნობ მიგდებულად,
ზოგჯერ მოღალატედ.
ხდება რომ შენივე ტყუილებს დასცინი.
გულის სიღრმეში კი გიჭირს აღიარო
რომ ყველაფრის მიმართ უბრალოდ გაცივდი.