ხვალ, ქარი იქნება – უნალექოდ.
დილას ყავას დავლევ ნალექიანს.
განწყობა მჭირდება მაჟორული,
ჟადორეს არომატს დამითვლიან –
ყელზე შებნეული ბისერები,
დედის ნაჩუქარი ლალ საყურე.
კაბა მსურს ჩავიცვა ჭრელა–ჭრულა,
ფერხთით კი სანდლები ვიმსახურო.

გვირილებს ავართვი დედოფლობა,
გული ამიტომაც გამიყვითლდა.
წლები ფურცლებივით გადავშალე,
ყველა უშენო დღე გამიკვირდა..
ადრე თუ ტკივილებს გიამებდი,
ნაფლეთზე გადებდი ქინძისთავებს.
ახლა სულ სხვა გზებით დავხრიგინებ,
გაზაფხული ვარ და მიმკითხავეს –

"არადა არ მოვაო შენი დარი,
მზესავით ღრუბლებში ჩაიმალე.."
როგორ შემაყვარე შენთან ძილი,
მერე უძილობად შემეყარე.
მე კი თუთის ფთილა ნაყოფები,
მიწას მივუგდე და მივასრისე.
მეგონა ლექსებად მეყოფოდი,
ახლა უმუზობა მტკივა ისევ..