აღარ ვითვლები შემომტანად,
ეს თავკაცობაც დავთმე.
გამზადებულმა ჩემოდანმა,
ამოიოხრა - ვაჰ, მე...
ტკივილს გაუჩნდა ნაწოლები,
გვერდს ვერ ვუცვლიდი რადგან.
თავზე დამადგა რა ცოლივით
ის ”მე”, უკვე რომ არ მგავს...
ქალი ფართედ და კაცი ღრმადო
ხედავსო ყველა საგანს.
წელში რომ ვეღარ გავიმართე,
”სიღრმის” ბრალია ნაღდად...
ვალებს გემო აქვთ ვალიდოლის,
ფორტუნაც კურტუმს აქნევს.
ვალმა მიქნა და ჩქარმა დოლმა,
მტრის საგუნებო საქმე...
ნახატში მიყვარს პოეზია,
ხმაში კი ფერთა გამა.
დრო ურდოსავით მომესია,
გადამივლის და წავა...
ყურებს გამიხვრეტს ჩემი ცოლი,
ჩემსას მოისმენს არც კი.
კი მიყვარს, ძმაო, მე სიცოცხლე,
მარგამ, ცხოვრება მაცლის?!
            27.04.12

***
ცივია ქუჩა, გულისმბზარავი,
უპოვარნი კი სითბოს ელიან.
ჰო, არ ჭაჭანებს გარეთ არავინ,
ქუჩასაც საქმე გამოლევია.
ცრის წვიმა, ცივა, ცაა პირქუში,
სიცივე ლამის ძვლებამდე  ატანს.
ძაღლების შიშით კნუტებს იმ ქუჩით
ფრთხილად გაიყვანს ტანსრული კატა.
დაძრწიან ხროვად ქუჩის ძაღლები,
ტერიტორიებს ნიშნავენ შარდით.
მოდურ ქუჩაზე ყოფით მაძღრები
მოედებიან ”გაშანსულ” შარდენს...
ზიზღი წევს მაძღრის აბზეკილ ტუჩზე,
ხატის ყიდვას რომ გლახა სთავაზობს.
სამაგიეროდ, თვალხარბად უმზერს
”მეგობრის” ძუკნას ქორფა გავაზე...
ცივია ქუჩა, გულისმბზარავი,
უპოვარნი კი სითბოს ელიან.
და ღმერთის გარდა იცის არავინ,
კაცს ტალახიც რომ გამო-ელია!..
              20.04.12