ათასში ერთხელ თუ მოხდება 
წვიმის  პროცესიამ შთაბეჭდილება მოახდინოს  შენზე,
ან  უსიამოვნო შეგრძნება  დაგიტოვოს ჭირისუფალმა წვეთებმა,
რომლებიც გამოსცემენ ტირილის ხმას,
ან ტოვებენ მკვდარი ქალაქის სუნს.

როცა ზაფხულში  ასფალტი  ცხელი ორთქლის აბაზანას იღებს,
შენ ახლად დაქვრივებული ცოლის ჭრილიდან ხედავ თავს
და _
გაღიზიანებს მარტოობაში ამოხდილი  სული ,
ნაწილობრივ თავისუფლების შეგრძნებას რომ გიტოვებს,
რომელიც  ბედნიერების წამზომივით გიჭირავს ხელში ,
რომელიც სადაცაა დაასრულებს დროს.

როცა თავისთავად და ძალდაუტანებლად,
გაუაზრებელი ქმედებით,
თითებს ხელისგულით ისე ნერვიულად  ახვევ ,
როგორც მოუთმენლად ახვევ ტიტრებს
ნებისმიერი, დიდიბიუჯეტიან ფილმის ყურებისას,
რომელიც ახლახანს მოიხსნა კინოთეატრების აფიშებიდან
და _
ამ დროს  სიამოვნებას განიჭებს  ყურება ცაში
(ან ცაზე)
ფანჯრის  ილუმინატორიდან,
სადაც ღრუბლები უფრო მეტად ჰგვანან ბალიშებს ,
ვიდრე ღმერთს ჰგონია რომ
გარდაცვლილი ანგელოზების ფრთების ბუმბულზე უდევს თავი...

მარტივად შემოდებ მეხსიერების თაროზე  ჯერუნახავ,
ათასჯერ გადახვეულ ცხოვრების ფილმს .
ასევე გაუაზრებლად.

ადვილია წვიმის ხმაურში თავი მუნჯი გეგონოს ,
ლაპარაკობდე ბოლო ხმაზე ,
იოგების  დაზიანებამდე ,
თხრიდე  ძარღვებს
ლიანებად რომ გაწოლილა მთელ სხეულში,
როცა ამ დროს  ყველაზე მეტად გინდა ჩუმად ყოფნისას 
საკუთარ არსებობას გემო ჩაატანო,
როცა  ზაფხულში, ასფალტი ცხელ აბაზანას იღებს
და_
შენ ბედნიერების წამზომს შენთვის აწიკწიკებ,
რომელიც არცერთ დროს აღარ ითვლის....