1.
მე როგორც ერთი პირმღიმარი, მშველელი ბიჭი
მამასთან ერთად მიწას ვბარავ, ვამაგრებ სარებს.
მოცლილობისას ბურთს ვთამაშობ, ოფლიან ბეჭებს
ქარს ვუშვერ და თუ ღრუბელს ვხედავ ჩვენს საწვიმარზე,
მივდივარ, სახლში ფრთხილად შემყავს თეთრი ბაჭია.

საღამოხანს კი დედა მიხმობს: - იაკობ შვილო,
სანთელს მაწვდის და ვიმეორებთ:" ღმერთო გვიშველე".

2.
მე როგორც ერთი გარდასული... მოხუცი დედა
გამოეკიდა გზას სახლიდან სასაფლაომდე.
ტბა გამოვდექი, გუბემდე რომ უეცრად დადის.
მიტოვებული უარაფრო, უხმო სოფელი.
ყოველ ღამით კი ქარში ვდგავარ ძველი შინელით
მშვიდობა ღმერთო! აგვარიდე ომი. გვიშველე!

3,
მე როგორც ერთი მოტეხილი უფლის მსახური,
თეთრწვერა მწყემსი ჩემი მრევლის. ნეტარ არიან
უფალო შვილნი კეთროვანნი და უსახურნი,
შემოგვეშველე ამ ავდარში, თქეშში, ქარიან
ამინდში, ღმერთო, შენი კალთა წამოგვახურე.

დიდება შენდა აგვარიდე ღმერთო შიმშილი
დიდება შენდა, მოგვიხილე, ღმერთო გვიშველე.

4.
მე როგორც, ერთი ზნეკეთილი მწყემსი ღრუბლების,
მწყემსი ველების, მწყემსი ცხვრების, თანაც რა მარტო
შემორჩენილი ამ მაღალ მთას, უხმო, უთქმელი.
ბალახს ვაგროვებ, ვემზადები ამ დროს საავდროდ,
მზისგულზე ჩემი ნაგაზი კი მშვიდად ამთქნარებს

და ჩვენკენ იცის თბილი წვიმა - როგორც მირონი
სურნელოვანი, სახეზე რომ მშვიდად გედება.
შავი ღრუბლები დასავლეთით მირონინებენ.
მე ვამბობ წვიმა გადაიღებს ამის შედეგად
დარჩება ნარი, დაწინწკლული მწვანე კონიო.

მევსება გული სველი მიწით, მთების ნაშალით.
ნუ დამიყენებ სამგლე ამინდს, ღმერთო მიშველე!

5.
მე ვარ ავდარი, მე ვარ წვიმა. მე ვარ ცრემლები,
მე ვარ მშვიდობა, მე ვარ ომი. ყველა ქმნილება.
მე ვარ ბრძენიც და მე ვარ ხშირად ცრუთა ამალაც
სინანული ვარ და გამთბარი თქვენი გულები.

მე როგორც ღმერთი....