როდესაც მეტროში ჩავდივარ და კედელს ვეყრდნობი,
100 პროცენტიდან ერთი მაინც არის იმის ალბათობა,
რომ ოდესღაც, ვიღაც იყო ჩემამდე მიყრდნობილი
ზუსტად იმ ადგილას.
ეს ნიშნავს, რომ ცივი კედლის ნაცვლად
დაღლილი ზურგებით მივეყუდეთ ერთმანეთს
და იქნებ
იქნებ
იქნებ..
ის შენ იყავი
           
                  * * *
დღეს, როცა მატარებელს ველოდებოდი
სიმაღლის შიში დავძლიე.
როდესაც ფილებს შორის ხაზებზე დავიწყე სიარული.
დამეფიცება
იმ წუთებში ვინმე რომ შემხებოდა
ბეწვის ხიდიდან გადავვარდებოდი.


                  * * *
ტოტებივით მქონდა ხელები გაშლილი
და ქუჩაში გაუძრევლად ვიდექი.
ერთი ბეღურაც არ მომეკარა.
ბეღურები ყველაზე უკეთ გრძნობენ უსიყვარულობას..


              * * *
ვერ ვიჯერებ..
როგორ შეიძლება ხდებოდეს ასე,
რომ მე თითქმის ყოველდღე შენს შესახვევს გვერდს ვუქცევ
და შენ..
ყოველდღე მაგ შესახვევით ადიხარ სახლში.
როგორ შეიძლება ხდებოდეს ასე
და ჩვენ ვერ შევხვდეთ..


                * * *
გული აღარ მაქვსო.
ტყუილია მეთქი გიჟივით ვიმეორებდი და გულზე ხელს ვადებდი.
ფეთქავს მეთქი..
არა,
გული აღარ მაქვსო.
მოსმენა არ მინდოდა..

დღეს ძველმა ნაცნობმა მომწერა.
მიყვარხარო.
მაპატიე, მაგრამ გული აღარ მაქვს მეთქი
არადა
ფეთქავდა.

არ მინდა, მაგრამ შენი მესმის..