ნაწარმოებები


გამოცხადდა კონკურსი ლილე2026 . იხილეთ ფორუმზე კონკურსების განყოფილებაში     * * *     გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: სესილიი
ჟანრი: პროზა
23 მაისი, 2009


აი ამ ღამით

შენი პერანგი ჩავიცვი, ორიოდ ღილზე შეკრული.
ვითომ ჩემს სექსუალურობას მინდა ხაზი გავუსვა, სინამდვილეში კი მომწონს მამაკაცური არომატი, ან იქნებ უბრალოდ შენი სუნი, პერანგს რომ ახლავს.
აივანზე გავდივარ.
ხარბად ვისუნთქავ ღამის სუფთა ჰაერს და იქვე ვაზავებ სიგარეტის ბოლით.
მთელი ტანით ვგრძნობ შენს მზერას. წომოწოლილი, კოპებშეკრული მომჩერებიხარ.
არ გიყვარს სიგარეტის სუნი და ამ სამი წლის განმავლობაში რაც ერთად ვართ, ვერაფრით მიეჩვიე ამას.
ახლა ადგები. ჩემთან მოხვალ. მთელ სხეულზე გამიფანტავ თითებს. ზურგზე მომეკრობი და ყურში ჩამჩურჩულებ
თუ როგორ გიყვარვარ
თუ რა ბედნიერი ხარ
თუ როგორ…
თუ რა…
მე აღარც მესმის, უკვე ათასგზის განაგონი. აივნიდან მოვისვრი სიგარეტს, რაკი საფერფლეს ჯიუტად არა და არ ყიდულობ და გამოვიძახებ ტაქსის.
წასავლელად ვემზადები
შენ მოთმინებით ელი როდის გასრულდება ეს უგემური წუთები და უხერხულობა რომ დამალო ცდილობ გაცვეთილი კომპლიმენტები ძველი პეწით გააჟღერო.
უფრო საცოდავად გამოგდის. ისე მივეჩვიე, არც მაღიზიანებს.
ტაქსი მოვიდა.
მე გიღიმი
საპასუხო შენი ღიმილი, თვალთა კუთხეში უკვე შესამჩნევი ნაოჭებით
ჩვეული სევდა განშორებისას და:
_მომეფერები შენს მარტოობაში?
_მოვალ, შეშლამდე ერთი დღით ადრე

რა სულელური ურთიერთობა გვაქვს. ვიცი რომ მარტოხელა ხარ, ვიცი რომ მე გყავარ მხოლოდ… შენ ეს გაწყობს და შანსს არ გაუშვებ თქვა - როგორ მოძველდა ჩვენს დინამიურ დროში ქორწინება… და მეც უნებურად შენს თამაშს ვთამაშობ. საქმიანი ქალის იმიჯს ვიფერებ. არადა, უბრალოდ მინდა შენი სიმშვიდე ვიყო, ვზრუნავდე შენზე. შენ კი... შენ,საფერფლეც ვერ გიყიდია ჩემთვის, გგონია ასე სიგარეტს გადამაჩვევ. ჰმ,სასაცილოა.

კონიაკს ვისხამ.
წუთიც და ვგრძნობ როგორ მოვეშვი, როგორ დაირბინა მთელი სხეული მსუბუქმა, თბილმა.
და ჩვენი საყვარელი მუსიკაც ჩავრთე,შენი საყვარელი მუსიკა.
მეც ხომ მხოლოდ ამიტომ მიყვარს…
და არ მასვენებს აწრიალებული უჟმურად ფიქრი
შენთან ვრეკავ. ზუმერი. ერთი, მეორე… და ვაგდებ ყურმილს.
ისევ ვრეკავ. ზუმერი. ერთი… შენი ხმა… ვაგდებ ყურმილს.
და ისევ.
მთვლემარე და გაღიზიანებული ხმა ისმის შენი
აი დარდი!
_შენ იცი რომ, აი ამ ღამით ჩვენი გაცნობის მეოთხე წელი დაიწყო?!
_...
_რას გაჩუმებულხარ? იქნებ უდროო ზარით შეგაწუხე?!
_არა, არა… მე… შენ… იქნებ ხვალ?
აქ კი ვიკარგები
_არასოდეს, არასოდეს… გესმის? არასოდეს! მორჩა ყველაფერი! დავიღალე!
შემდეგ კი,აღარც მახსოვს რას გეუბნები,ისტერიული ყვირილი მხოლოდ.
შენ მოთმინებით მისმენ,მერე ცდილობ ჩემი ხმა გადაფარო:
_რა გჭირს, რა დაგემართა? ახლავე შენთან წამოვალ
_არა!
ვყვირი მე და ტელეფონს ვთიშავ.
სხეული ზანტად მიმაქვს საწოლამდე და ფოკუსს აცდენილი სურათივით ბინდში ვიკარგები. ახლა ყველაფერზე ძლიერია ჩემი იმედი -  რომ მართლა მოხვალ,რომ ყოველი დღე შენით გათენდება და აი ამ ღამით,რომ მეც სიგარეტს თავს დავანებებ_შენ ხომ საფერფლეს მაინც არ მიყიდი.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები