ყოველ კვირას,როცა მკლავებდაგრძელებული დედა ბაზრიდან ბრუნდება,ნახევარ ქალაქს ძინავს,მე ტაძარში ვდგავარ,წირვაზე,შესაბამისად აღარ მეძლევა საშუალება,რომ პატარაობიდან გამოყოლილი ცნობისმოყვარეობა დავიკმაყოფილო ხოლმე და სათითაოდ ამოვალაგო პროდუქტი ჩანთებიდან,მაცივარში თუ თაროებზე მონდომებით მივაბინაო.
    ჩემი და ჩემი ძმისთვის საკბილო ყოველთვის არის.
        ტაძარშიც კი რაღაც ფარული მოუსვენრობა მიპყრობს ,ინტერესი,წამით გამირბენს ხოლმე ფიქრი,ნეტავ სახლში რა ხდება–მეთქი,რას ვიზამ,მცირედმორწმუნეობა ხელს ხშირად მიშლის.
    თუმცა  მალევე ვერკვევი,სრული ყურადღება ხომ ლოცვებისკენ უნდა მქონდეს მიპყრობილი.
  მივეჩვიე თანდათან გონების მოკრებას..
    ცხრა წლის ვიყავი,როცა პაპიდაჩემმა ტაძარში დამაწყებინა სიარული ყოველ შაბათ–კვირას,მანამდე მხოლოდ დღესასწაულებზე დავყავდი მშობლებს,შევითვისე ადვილად ის გარემო,საოცრად დამაშვიდებელი და  სულიერი სიხარულის მომნიჭებელი რომაა,ამიტომ.
    თავიდან პაპიდასთან ერთად ვიყავი,მოხუცების კუთხეში,სადაც სკამები იდგა,არ ვშორდებოდი,მასწავლიდა ტაძარში მოქცევის წესებს,მისმა დაქალებმაც მალე შეიყვარეს „ჭკვიანი და ლამაზი ბიჭი“,10 წუთს მათთან მისალმებას ვანბომებდი...
    მერე ყველაფერი ზრდისკენ წავიდა რათქმაუნდა...
    მოძღვარი...

პირველი აღსარება..
პირველი მარხვა...
პირველი ზიარება..

  თანდათან ტაძარში „მოხუცების ადგილს“ ვშორდებოდი და უკან ვინაცვლებდი,კარებისკენ,როდემდე მესმინა მათი საუბრისთვის,სახსრების ტკივილზე,გაძვირებულ პროდუქტებსა  და სერიალებზე.
  მერე ძმაკაციც ავიყოლიე და მასთან ერთად დავდიოდი ტაძარში,სულიერ მოთხოვნილებად გადაიქცა ბავშვური ინტერესი,პაპიდა იქ მხვდებოდა,დამენახეო მეტყოდა და მერე მშვიდად იყო.
  კარებთან მუდამ ერთი ინვალიდი იდგა,დამოუკიდებლად გადაადგილება და მეტყველება არ შეეძლო,ამიტომ  სხვები ზრუნავდნენ მასზე,ყველა ესალმებოდა,ესიყვარულებოდა...
  ვინაიდან ტაძარში ადგილმდებარეობა შევიცვალე და მეც კარებთან ვდგებოდი,გამიჩნდა სურვილი,რომ დავახლოვებოდი მას...სახელიც გავიგე–გიორგი,მაშინ 35 წლამდე იქნებოდა,გავეცანი და როგორც ყველა,მეც თბილად მიმიღო,შემდეგ მისგან რამდენიმე ძლივს გასაგები სიტყვა..
მოკლედ დავძმაკაცდით.
  მის მერე მოყოლებული  უკვე მე ვზრუნავ  მასზე,მიმყავს (უფრო მას მივყავარ) სახლში და გზაში  შემხვედრ მაღაზიებში  პროდუქტების ყიდვაში ვეხმარები,იტალიურ ეზოში ცხოვრობს,მეორე სართულზე,სულ ოციოდე საფეხურია  ასასვლელი...
  რაც ყველაზე მეტად მიჭირს,ცალ ხელში სასვე პარკი მიჭირავს,მეორეთი გიორგის ვეხმარები ასვლაში... კიბის ბოლო საფეხურს ყოველთვის ბავშვური შეძახილით –„ოპააა“ ამთავრებს..
  მეღიმება ხოლმე.
........
დღესაც კვირაა,ისევ წირვა და ისევ კარებთან.
    ჩემი მოძღვარი უძღვება ლიტურგიას...
ტაძარში გადაჩურჩულება..აქა–იქ მოურიდებელი ლაპარაკიც ისმის...
მამაოს სიტყვები :კათაკმეველნო,თავნი თქვენნი უფალსა მოუდრიკენით!“ ძლივს ფარავს მრევლის ხმას.
  ამ სიტყვებზე რამოდენიმე „მსმენელი“ თავს ხრის,შემდეგ ისევ გვერდზე მდგომთან აგრძელებს საუბარს,მამაოს შემდეგ სიტყვებს კი ყურს აღარ უგდებს :
„კათაკმეველნო,განვედით,კათაკმეველნო  ... არამედ რაოდენი მორწმუნენი ვართ,კათაკმეველთათვის ვილოცოთ!“

    3 საათიანი წირვა სრულდება,დაღლა ყველას ეტყობა,ზოგი წელს იტკიებს,ზოგი ფეხებს,დასაჯდომს ეძებენ...


  ენა ? (!)

  არ ეღლებათ..

  მოხუც მანდილოსნებს კარებისკენ გადმოუნაცვლიათ,სადაც მე ვდგავარ,ქადაგებაა უკვე,ძლიერი ქადაგება ჩემი მოძღვრის,სულში ჩამწვდომი,გადაღლა რომ ბევრჯერ გადაუვიწყებია ჩემთვის მის მოსმენას,ადგილზე გავუშეშებივარ დიდხანს..გიორგიც ჩემ გვერდზე დგას,ისიც შეაწუხა,რათქმაუნდა,მოხუცების საუბარმა,ახლა რესტორანზე ლაპარაკობენ,მოდი და ნუ გაიგებ,რა ყურადღებითაც არ უნდა უსმენდე მამაოს.
  შენიშვნასაც ვერ ვაძლევ..ბებიის ასაკის ხალხს..
ზურგზე ხელის შეხებას ვგრძნობ...გიორგია..

  კარებთან მიმიყვანა..

ტაძარში მოქცევის წესებია გაკრული კარებზე,თითით იმ ადგილზე მიმანიშნა,სადაც წერია:“ტაძარში მოსაუბრე მორწმუნე ჯოჯოხეთში ენით კიდია“ მერე მოლაპარაკე „მორწმუნეებისკენ“  გაიხედა..ადვილი მისახვედრი იყო,რისი თქმაც უნდოდა..
 

    ქადაგების მერე ჯვარს ვემთხვიეთ,სეფისკვერიც დაგვირიგეს სტიქაროსნებმა,გიორგის მკლავზე ხელი მოვკიდე და მისი სახლისკენ წავიყვანე..



ერთი..
ორი...
სამი...

ვითვლი საფეხურებს,რომლებიც უფრო მძიმდება..

საზვერეებივითაა..

გიორგიც იღლება,თუმცა ბოლოში ჩვეული შეძახილი არ ავიწყდება..
  ვუღებ კარებს და მომავალ კვირამდე ვემშვიდობები...
კიბეზე ჩამოსვლისას უფრო მეტ დაღლას ვგრძნობ მუხლებში,ვიდრე ასვლისას.
გულში –მცირედ კმაყოფილებას,განა იმიტომ,რომ ვინმეს დახმარების შემდეგ,ღმერთისგან კარგს მოველი,არა,სულიდან წამოსულია ყოველივე,გიორგისნაირი, ძლიერ ადამიანთან ურთიერთობის,მეგობრობის შედეგი.. რაც შვებას მაძლევს,მამშვიდებს და ფიზიკურ გადაღლას მომენტალურად ფარავს..
 
მერე ჩემი სახლისკენ მივუყვები გზას,კრიალოსანის მარცვლით.
„ღმერთო,მილხინე მე ცოდვილსა ამას და შემიწყალე“.
ღმერთო,ფიზიკურად გიორგისნაირები ალბათ იმიტომ გააჩინე ამ ქვეყნად,რომ შეგვეგნო,თუ რა უსუსურები ვართ შენ გარეშე ადამიანები.
სამართლიანობა ხომ არ დაგავიწყდებოდა,გარეგნული ნაკლის უკან რომ სულიერი სიძლიერე დააყენე,ორმაგად მეტი,ბევრჯერ მეტი,რაც ფიზიკურად ჯანსაღ ადამიანებს გააჩნიათ...
  სხვის ნათქვამს უკვე ყურადღებას აღარ ვაქცევ,მთავარი ჯანმრთელობაა და ყველაფერი კარგად იქნებაო..

  ჩემთვის მთავარი სულიერი ჯანმრთელობა და სიმტკიცეა,რისი მაგალითიც გიორგია..
ვფიქრობ ბევრს მასზე და ხან სიხარულით მეცრემლება თვალები...
ბევრჯერ სანატრელადაც მიხდება მის ადგილზე ყოფნა..
როცა ყველაზე მეტად  შემომიტევს ხოლმე მცირედმორწმუნეობა..



                                                                                                                    12.08.2010