წამი,წამი,წამი,წამი,
წუთი,წუთი,წუთი,წუთი,
გადის უცნაურად ჟამი
გიყვარდება ხუთი წუთით
დილა,მზე და ლექსი ჩემი,
ღამე,საღამო, ან ბინდი,
იძირება ფიქრის გემი
შენს თვალებში და კვლავ მინდა
მზერა ისე შემაშველო,
ისე შემაშველო ხელი,
ისე შემაშველო დილა,
და მზის სხივი_ღიმი შენი,
რომ თვალებმაც გამიღიმონ,
რომ აშფოთდეს მუზის რაში,
მუხლს მოიყრის ლექსი ჩემი,
ქედს მოიხრის რითმის პაჟი
და ტუჩებზე დაგემსხვრევა
ჩემი მზერა როგორც მინა,
და გაქრება იმ ერთ წამში
ყველა თამრო,ყველა ნინა,
ყველა ქარი,ყველა წვიმა,
ყველა ღრუბელი და ელვა,
გადაფარავ ყველა სარკმელს,
ყველა სარქველს და ეს ღელვა
ისე გაგიჯდება ტანში,
ისე გაგეშლება თმები,
ისევ აღელდება რაში
მუზის.მე კი შენით ვთვრები
და მაგ მკერდის მღელვარებაც
ისე ითვლის ტრფობის წამებს,
ისე როგორც არასოდეს,
არასოდეს არც ერთ ღამეს
არ ითვლიდეს ქვეყნად არვინ,
არ ღელავდეს ასე გული,
არ შფოთავდეს ასე სისხლი
ძარღვებში და დანამული
ეგ ტუჩები მხოლოდ ჩემთვის
იყოს,იყოს მხოლოდ ჩემი,
შენს თვალებში ისევ ისე
იძირება ფიქრის გემი
და მეც ისე ვიძირები
გემივით და ლექსი წვეთავს,
წვეთავს ლექსი წამწამიდან
წვეთავს,წვეთავს და გულს კვეთავს.

წამი,წამი,წამი,წამი...
წუთი,წუთი,წუთი,წუთი...
გადის უცნაურად ჟამი
მიყვარდები ხუთი წუთით.
(ხუთი კოსმიური წუთით....)