ღამე ახლა შავი შოკოლადივით მუქია.
წიკწიკებენ საათის ისრები და ჩემს არც თუ ისე მყარ ნერვებზე თამაშობენ.
გათოვდებოდა მეგონა.. არადა, წვიმს.


ხატვის ნიჭი არასოდეს მქონდა, არ მიყვარს ხატვა. დაორთქლილ ფანჯრებსაც ყოველთვის ვწმენდ, რომ ხელი არ წამიცდეს და რამე არ დავხატო.. მეტკინება მისი გაქრობა..
მიყვარს წვიმიანი თბილისი. სისუფთავეზე შეშლილი დიასახლისივით რომ ცდილობს წვიმა ჩვენი ჭუჭყის ქალაქისგან ჩამორეცხვას..

მეძინება.. ჩვევად მექცა უძილობა.. არ ვიცი, ალბათ ქარის წისქვილებს ვებრძვი.. მაგრად არ მინდა დაძინება.. გაღვიძებისას ყოველთვის მგონია, რომ რაღაც მნიშვნელოვანი გამოვტოვე..
მომეპარა მაინც.. თმის ბოლოებიდან შემომეპარა და ვერც შევამჩნიე როგორ ჩამეძინა.. აივნის კარი დამრჩა ღია..
ვერ ვიტან სიჩუმეს. ძილშიც კი.. განთიადის სიმშვიდემ გამომაღვიძა.. ფეხაკრეფით, ფეხის წვერებზე გავიარე მანძილი საწოლიდან კარამდე და.. უცებ ისეთი მწველი მზერა ვიგრძენი ზურგიდან, შემეშინდა. მოვტრიალდი და მხოლოდ პირდაპირ მდებარე სახლის, მოპირდაპირე ოთახის ფარდა დავინახე. (ირხეოდა).

ცივა გარეთ. ნაწვიმარია და ცივა. მოწყენილია დღეს თბილისი. ფანჯარასთან ვდგავარ და ყავის ფინჯნით ხელებს ვითბობ.(რიტუალი მაქვს ასეთი). ვიმახსოვრებ. მინდა ფანჯრიდან რომ ჩანს, იმ სურათის ყველა დეტალი დავტოვო გონებაში. (არ მემეტება დასავიწყებლად)

...
არ მიყვარს მაკიაჟი.. მგონია (ხოლმე) რომ ჩემს სამყაროს მალავს..ოზონის შრესავით ედება ჩემს სამყაროს და მცვლის.
(თუმცა) მაინც ვცდილობ მაკიაჟის შტრიხები განწყობას შევუხამო და სახლიდან გავდივარ.
ზურგი ისევ მწველმა მზერამ ამიწვა. ( სურათი-იგივე)

კადრი-სახლი.

დღის განმავლობაში ნანახი კადრები ერთმანეთის მიყოლებით ლაგდება გონებაში და..
ვინახავ კითხვებზე გაუცემელ პასუხებს..

კადრი-გამთენია.

გამარჯობა ნიკოლას, მე თქვენი (ძველი) მეზობელი ვარ, ჩვენი ოთახების ფანჯრები ერთმანეთს უყურებენ.. კარი ღია იყო და ვიფიქრე იქნებ..თუმცა არ მიფიქრია.
მე დახმარება მჭირდება..


ილოცეთ ჩემთვის ნიკოლას..