მოჭრილი თავივით გაგორდა სტამბულის ცაზე თურქული მზე.
ათ კვადრატულ მეტრ დამცირებაში შემოანათა.
დილაა სტამბულში.

ამ ოთახში ხუთნი ვცხოვრობთ.
ჩვენს შორის ვიღაც თავადების შთამომავალია.
ვიღაც, საქართველოში ცნობილი და პატივსაცემი აკადემიკოსის შვილი.
ერთერთი ჩვენგანი-გმირის დაა.
ვიღაც, სამი შვილის დედა.
ერთერთი ჩვენგანი-მე ვარ.
ვიქნები ბანალური და ვიტყვი, რომ არასოდეს თენდება უცხო ქვეყანაში. არც ღამდება აქ. უბრალოდ შებინდებულია და ამ ბინდ-ბუნდში ვცხოვრობთ.
ჩვენი დილა ჩვეულებრივად იწყება.
უგემური ყავით და წუხანდელი ვახშმის ნარჩენებით.
მერე მოგვაკითხავენ და უნდა წავიდეთ.

ჩვენ არ ვიცით სად ვცხოვრობთ, დაგვავიწყდა საკუთარი სახელები.ჩვენი შვილების, ქმრების, დედების, მეგობრების სახეებიც დაგვავიწყდა.
დავივიწყეთ  ღმერთის არსებობაც..  ან პირიქით(ვეღარ გვჯერა)
აქ არ აინტერესებთ დავიწყებული სახეები, სახელები და ღმერთი.
ისინი იხდიან.
ჩვენც ვიხდით.
ჩვენ გვეშინია და ვერ ვიყურებით სარკეებში. გვეშინია, რომ ქალები რომლებიც იქიდან შემოგვხედავენ არ იქნებიან ნამდვილები. გვეშინია, რომ ქალები, რომლებიც იქიდან შემოგვხედავენ, არ იქნებიან ქალები და უბრალო მოლაპარაკე თოჯინებად იქცევიან,
ჩვენ ქალები ვართ და ვერ ვუყურებთ ერთმანეთს თვალებში.

ასე იქნება ყოველ დღე.
გაგორდება სტამბულის ცაზე თურქული მზე და ათ კვადრატულ დამცირებაში შემოანათებს.
დილა ჩვეულებრივად დაიწყება.
მერე მოგვაკითხავენ და ჩვენც თავიდან დავივიწყებთ სახელებს, სახეებს, სარკეებს.


მე დამავიწყდა როგორია ადამიანობა. დამავიწყდა ღმერთი, ჩემი შვილების სახეები, დამავიწყდა სახელები რომლითაც მოგმართავდით.
მე დამავიწყდით.


გამარჯობა საქართველო!
მე  მეძავი ვარ .




                                                                 



    წარწერა მეძავის პასპორტზე:

                                                                      ’’ამ პასპორტის მფლობელს, მფარველობას                                                                უწევს საქართველოს რესპუბლიკა’’