ამ ხიდის იქით აპრილია და ჩამოწყდომა
შენს მაღალ ყელზე ყვავილების,მწვანე ფოთლების.
ქვირითობისას,როგორც თევზი ტალღებს აწყდება
ისე ვარ ,ვერ ვძლებ, ვერ ვჩერდები და ფეხით ვთელავ

შენს მონატრებას ,შენს ბალახებს და დღიდან-დღემდე
და თვიდან-თვემდე უშენობას ვიწერ და ვნიშნავ.
მწვანე ჭალაა,ნედლი ცაცხვი,ამ  ხიდან შემდეგ
შენი გზებია,უკუსვლები და სავსე ნიშა.

და როგორც  ქარი ,მიტოვებულ სახლის კედლებში
უმისამართოდ,უილაჯოდ. საკუთარ ჩრდილქვეშ
ვწევარ და დღეებს მიზნობრივად ვატან კოდეინს.
როგორმე ჩემთან ,როგორმე ჩემთან,როგორმე იქნებ

მოხვიდე, როგორც უბრალო და სამარიტელი
ქალივით მშვიდი ,სუფთა ჭიდან შემასვა წყალი.
ჩემს ფანჯრებიდან გაძარცვული მოჩანს სამი რტო......
მოდიხარ ჩემთან და მაფარებ ხელებს წყლულებზე.