|
არ ვდაობ რენუარ, მე ვთქვი ოჯახი ენგრევათ სხვა ადამიანებსაც, ვინც პოეტი არ არის.
ამის წაკითხვის შემდეგ შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ პოეტი ქმარი უბრალოდ საშინელებაა. ან არ უნდა გაჰყვე ცოლად, ან აუცილებლად უნდა მიატოვო. ესე იგი პოეტი ის ადამიანია, რომელსაც არავინ უნდა ენდოს და არც ბედნიერებას ელოდეს?
ასეთ ადამიანს ვინმე პატივის სცემს? -ამას არ ვეთანხმები. უნდა დავეთანხმო? :)
იურისტებსაც კი ენგრევათ ოჯახები, მოსამართლეებს, პროკურორებს, ნოტარიუსებს და ადვოკატებს, ამ ხალხზე მეტად ოჯახის და მემკვიდრეების ფასი არავინ იცის, მაგრამ ეს ვერ შველის საქმეს.
თქვენ თუ ერთს იცნობთ, მე ოთხს ვიცნობ. მრავალშვილიანები შეიძლება არ არიან, მაგრამ ოჯახები ჰყავთ და კარგად არიან.
გოგოებო, არ შეგეშინდეთ თუ თქვენი ქმრები ლექსებს წერენ და პოეზიასთან მეგობრობენ. იმიტომ ნუ გაეყრებით რომ პოეტები არიან. მაგათ თვით ღმერთმა სცხო მირონი შუბლზე და სულზე. ქალის საოჯახო ტვირთი კი ერთნაირია, გინდა მეფის ცოლი იყავი, გინდა პოეტის, გინდა პროკურორის და გინდა მეწაღის. ყველას თავისი ბედი და სავალი აქვს. ისე მოიქეცით რომ ქმრებმა პატივი გცენ, საკუთარი ღირსება და ცოლშვილი - პოეზიასავით უყვარდეთ. ეგაა ბედნიერების რეცეპტი. სულ ესაა. :)
ძალიან კარგია!
მადლობა
+2
აგლაია:
დიდმა დარდმა იცის ურვა,
ცაც იქცევა, სულიც დგმურად,
მაგრამ არ ღირს ყოფა იმად,
ხვალინდელი გვექცეს ჭმუნვად,
კაცი კაცად თუკი ვარგა,
ვერ იქნება შენთვის ბარგად,
თუ პირუკუ არის საქმე,
შორს იყოს, ქარი ნავსად..
სწორია სმით,
მართლა ვაშლი კი არ უჭმევია ჩერჩეტ ევას რეგვენი ადამისთვის, ბროწეული აჭამა, ღმერთი კიდევ გააცურეს ვაშლი ვჭამეთო...
კი ასე იყო. იქ ვიყავი მეც. ვადასტურებ. =))
სადაც ვერტიკალური, იქ ბრუნვადიც
ბროწეული წმინდა ხილია. არ შევურაცხყოთ
იყოს ბროწეული, მაგრამ ვერტიკალური არა, სფეროსებური.
ირეალობასაც აქვს რეალური ზღვარი ავტორო.
ნელლა ახუ -ც მოუყვანიათ... როგორ უყვარდა ბროდსკი ბიტნიკების დიდ დაქალს... :)
გმადლობ ჯონათან, გამიხარდი!!! <3
თქვენთან ყველაზე მძაფრად იგრძნობა ასაკის მომხიბვლელობა, ოცნების ღია საქარე მინებით :)
რავიჰ, დაველოდოთ
მომეწონაა.
ძალიან საშუალო
ა'მ ვოჩინგ იუ
რა დრო იყო, აქ ემოციები რომ ჩქეფდა...
მაკლიხარ, მკითხველო...
მშვენიერი პასტორალი, ვისიამოვნე, იმერულ სოფელშიც ვიმოგზაურე და ბოლოს მეც "ნაცარი ვქექე"... :)
გაიხარე, გიო!!!
დამამუნჯა, ჩემო ნინო!!!
რეალობაც, ძვალმოტეხილი თაობის ტკივილიც, გათავკაცებული ქალობაც და "არარობის მწვერვალებისკენ" მიმავალი კაცობაც და ეს ყველაფერი ამ ბრწყინვალე ლექსში... ასე ძალიან კარგა ხანია, არაფერი მომწონებია!!!
ბრავო, ნინა!!!
ვერ გავექცევით ვერსად ბედს,
ღმერთით თუ, ჩვენით შობილსა...
დღისა და ღამის სიმყარე,
საუკუნეებს შექმნისა.
მთვარე?? :) ხან მოვა, ხან წავა...
დღის ხასიათის შექმნითა.
განთიადს მზე რომ მოყვება,
ხშირად დარს იგიც ვერ ქმნისა.
რა გითხრა "უკარკს" ნექტარო?
ან კი ეს რასა შეცრვლისა?
გულს დაბნეული ვასკვლავნი
ფუტკრის ყვავილნარს ვერ ქმნისა...
მეც მოგიკითხეთყველანი...
ფიქრნი ლექსებში მეთქმისა.
ეს კომენტარიც გავჩარხე,
ატვირთვა თუ კი ეღირსა. :)))
მადლობა სტუმრებს... <3
))
|
